De boekenplank van Harry Styles en Zoë Kravitz
Susan Sontag, Murakami, Alain de Botton en de filosofie van leegte. Harry Styles leest niet voor de luchtige gezelligheid. En zijn vriendin Zoë is ook niet van het type Suzanne Vermeer.
Harry Styles’ nachtkastje en zijn literaire voorkeuren
Het begon met een etalage. Het American Book Center aan de Spui stapelde onlangs een selectie op die op het eerste gezicht weinig gemeen leek te hebben: Japanse literatuur, filosofische essays, beat poetry, een dun boekje over architectuur. Maar er was wel een verband, en dat was Harry Styles. Die had ze allemaal gelezen, herlezen en gekoesterd.
Dat Styles leest, en niet oppervlakkig, is al jaren geen geheim voor wie verder kijkt dan de gekleurde nagels en de Gucci-pakken. In interviews jongleert hij met titels en auteursnamen, en op foto’s wordt hij al jaren gespot met boeken onder zijn arm die je bij de meeste rocksterren niet zou verwachten. Al die titels verzamelde het American Book Center tijdens zijn Amsterdamse tournee omdat het niet zomaar een boekenplank was, maar een boekenplank die iets te zeggen had.
De intellectuele diepgang van Styles
Wat Styles leest heeft, al zou je dat op het eerste gezicht misschien niet denken, zeker een patroon. Hij zoekt naar betekenis en intellectuele voeding, geen zelfhulpboek gevuld met cliché’s. Dus hij leest Alain de Botton, de Britse filosoof die existentiële onrust met literaire elegantie weet te verwoorden. Styles ontmoette De Botton al tijdens zijn One Direction-jaren en heeft sindsdien in meerdere interviews over hem gesproken. Over The Architecture of Happiness zei hij dat er een hoofdstuk in staat over het idee dat leegte belangrijker is dan volheid, en dat veel dingen, zeker in huis, enorm afleiden. Niet het soort observatie dat je verwacht van iemand die net een stadion heeft uitverkocht, of in het geval van Amsterdam, bijna heeft uitverkocht.
De Sontag-connectie en het Met Gala
De Sontag-connectie is op zijn beurt veelzeggend voor wie zich herinnert hoe het Met Gala van 2019 eruitzag. Styles co-hostte die avond samen met Lady Gaga. Het thema was camp, rechtstreeks ontleend aan Susan Sontags essay Notes on Camp uit 1964. Sontag beschreef camp als een sensibiliteit gekenmerkt door extravagantie, ironie en theatraliteit, en wie Styles die avond zag binnenkomen in een doorzichtige Gucci-blouse met veren, snapt dat hij het essay niet alleen gelezen maar begrepen had. Hij werd ook regelmatig gespot met haar bundel Against Interpretation, wat hem stevig plaatst in het kamp van mensen die essays lezen voor het plezier.
Murakami en de persoonlijke viering van Harry
Voor Murakami hoef je minder te speculeren. Styles noemde hem ronduit zijn lievelingsauteur in een interview met Timothée Chalamet voor i-D magazine en bracht zijn 25e verjaardag in zijn eentje door in een café in Tokio met thee en The Wind-Up Bird Chronicle. Het is het soort verjaardagsviering die als heel eenzaam overkomt, maar ook de opperste vorm van zingeving lijkt. Ik denk dat het bij Harry een beetje van allebei was.
Zoë Kravitz en haar eigen literaire voorkeuren
Ik belde met het American Book Center om te vragen welke boeken ze allemaal namens Harry in de etalage zetten, en daar stond ook Patti Smith bij. En ook al staat Smith níet op Styles’ bevestigde leeslijst voor zover ik heb kunnen researchen, staat ze wel bovenaan die van Zoë Kravitz, zijn vriendin. Kravitz noemde Just Kids, de memoires van Patti Smith over haar jonge jaren met Robert Mapplethorpe in New York, een van haar dierbaarste boeken. Ze omschreef Smiths schrijfstijl als romantisch en inspirerend en zei dat het boek haar elke keer opnieuw gelukkig maakt omdat ze zelf in New York woont. Kravitz wordt ook gelinkt aan Women Who Run With the Wolves van Clarissa Pinkola Estés en de romans van J.D. Salinger, The Catcher in the Rye en Franny and Zooey in het bijzonder. Er zijn trouwens wel meer dingen die Harry en Zoë allebei leuk vinden, lees hier maar even.
Wat de leeslijsten van Harry en Zoë onthullen
Het is verleidelijk om de leeslijsten van twee mensen naast elkaar te leggen en er iets uit op te maken. Zowel Harry als Zoë zijn op zoek naar iets echts. Geen entertainment als afleiding, maar literatuur als spiegel. Smith, Sontag, Murakami, De Botton. Het zijn geen Suzanne Vermeers zal ik maar zeggen, maar boeken die je vormen en kneden tot een nog betere versie van jezelf. En ik vind Harry en Zoë nu nog leuker, en dat is knap, want ze hingen al hoog om me heen.
