De perfecte Zweedse roadtrip, hoe het verder ging

Na het ontbijt, helemaal prima in Zweden is de koffie top en het ontbijt gezond en goed, lopen we richting onze vierwielige vriend. Eerste agendapunt is namelijk het Fotografiska-museum en als je dan toch aan het roadtrippen bent, dan ga je natuurlijk niet moeilijk doen met Ubers of lokale taxi’s. Als we, het oplaadsnoer eenmaal ontkoppeld, in de auto plaatsnemen, leren we waarom er gisteravond op deze A-lokatie zoveel parkkerplekken beschikbaar waren. De bon die achter de ruitenwisser prijkt, roept eerst verontwaardiging op, want hé, had ik niet helemaal ene nieuwe parkeerapp geinstalleerd om netjes te kunnen betalen? Met Google lens, die ik inmiddels getipt heb gekregen van mijn dochter, lezen we de tekst die op het bord naast de parkeermeter staat. Je mag hier elke dag parkeren, behalve op maandagavond want dan wordt het parkeerterrein schoongemaakt. Typisch geval van ‘dat hadden we kunnen weten’ en bovendien troosten we ons met het idee dat hij niet is weggesleept zoals ons ooit overkwam in le Marais in Parijs.

Fotografiska, NK en een iets te uitbundige lunch

Fotografiska is een ontzettende must visit als je in Stockholm bent. Het gebouw alleen al, beetje fabrieksstijl gelegen aan het water, is een bezienswaardigheid op zich, maar ook de collecties en de speelse manier waarop alles gepresenteerd wordt is geweldig. Zo is er een expositie van een fotograaf die zijn werk heeft uitgeknipt alsof je in een soort grote kijkdoos loopt. Als je het hele pand doorkruist hebt, zou je een koffie met een kaneelbroodje, je bent ten slotte in Zweden, kunnen nuttigen en ook nog even de museumshop bezoeken. Hier vind je prachtige fotoboeken, fotoprints van bijzondere werken en ansichtkaarten en ander creatief leuks. Dat we met de auto zijn is verraderlijk gevaarlijk want je zou denken dat we ruimte hebben voor vele aankopen, maar uiteindelijk gaan we toch weer met het vliegtuig naar huis.

Vervolgens brengt de auto ons naar het centrum van Stockholm waar we het shopinfuus even aanbinden. Natuurlijk naar dat prachtige warenhuis NK waar de uitverkoop oook nog eens is begonnen en naar de conceptstore van Acne. Met een vochtige mondhoek loop ik langs de boetiek van Chanel waar de métiers d’art collectie van Matthieu Blazy in de etalage hangt. Het valt op dat bijna iedereen in Stockholm knap is en goedgekleed in die typische Stockholm stijl, niet extreem uitbundig maar classy en modisch. We vergalloperen ons enorm bij de bestelling van de lunch in een hip sushitentje maar krijgen van de ober een doggy-box mee met daarin die spicy tuna roll. Stockholm is geweldig, maar onze auto en het Zweedse achterland lonken dus we duiken de garage in om nog even een ritje te maken naar een plaatsje iets verderop, Sigtuna Baktlubb geheten, dat mij doet denken aan dat beeldschone Kneisna aan de Zuidafrikaanse gardenroute. Water, natuur en twee te leuke eettentjes waarbij je bijna met de voetjes in het water zit.

Zomeren in Zweden

Zomeren in Zweden is een bijzondere sensatie. Het wordt pas rond middernacht donker en begint drie uur later alweer licht te worden. Daardoor hebben we een totaal op drift geraalte tijd-referentie en slapen we weinig. Het is nu inmiddels al bijna later dan etenstijd dus we verdelen de tuna-roll, bestellen een stevige Cola Zero met heel veel ijs en kruipen vroeg onze kamertjes in. Morgen wacht ons weer de terugtocht naar Gotheborg en daar willen we fris voor zijn.

Veilig kilometers opslurpen

We besluiten om in een streep naar ons laatste hotel te rijden. We moeten best wat kilometers verslinden van Stockholm naar Gothenburg, maar dat voelt totaal niet zo in de EX40. Terwijl de kilometers Zweeds bos en tientallen meren voorbijglijden, houdt de auto stiekem een oogje in het zeil. Pilot Assist neemt de rechte stukken snelweg soepel van je over door automatisch afstand en snelheid aan te passen aan de auto voor je, zodat wij kunnen genieten van het uitzicht en kunnen luisteren naar de laatste afleveringen van Op zoek naar Marlotte. Begint onze concentratie na uren rijden toch wat te verslappen, dan tikt Driver Alert ons vriendelijk op de vingers voordat we het zelf doorhebben. In een stadsomgeving kun je vertrouwen op City Safety en de rijstrookassistentie die ingrijpen als er onverwacht een voetganger of fietser oversteekt.

Onderweg vinden wenog een leuke anekdote over de daglichtlampen van onze Volvo EX40. Zoals je waarschijnlijk weet, draait alles bij Volvo om veiligheid. Ik heb daar eerder dit artikel (Waarom mijn volgende auto zomaar een Volvo kan zijn) over geschreven nadat ik hun headquaters had bezocht. Volvo noemt de vorm van hun LED-dagrijverlichting “Thor’s Hammer”. De T-vormige lichtstrepen lijken namelijk op de hamer Mjölnir van Thor, de dondergod uit de Noorse mythologie. Niet toevallig, want Volvo koos deze naam omdat Zweden het centrum was van de Vikingtijd. Thor zelf staat in de Noorse verhalen bekend als de god van donder, bliksem, storm en kracht. En deze lampen zullen je wapenen en beschermen, dat is het idee. De Thor’s Hammer-koplampen zijn ook nog eens adaptief en werken met een pixellichttechnologie die per koplamp tot vijf voertuigen tegelijk kan “verduisteren” zodat je nooit tegenliggers verblindt, en de lampen draaien zelfs mee in bochten om de weg vooruit te verlichten. Heel praktisch voor een nachtelijke rit door de Zweedse bossen. Al hebben wij dit pluspunt nu niet bepaald nodig, want donker is het dus alleen tussen 01:00 en 03:00 ‘s nachts en dan liggen wij in onze zachte bedjes.

Hier blijven we

Tegen borreltijd komen we aan bij ons laatste hotel, de Hjortviken Countryclub en deze moet je NU even opslaan. De inrichting is SOHO-house inspired, de kamers zijn misschien niet heel groot, maar wel heel cool, het matras is zo perfect dat ik de volgende dag informeer waar zij ze hebben ingekocht, er zijn padelbanen, een binnenzwembad omringd door loungebedden, een buitenzwembad met een enorme bar en heel veel mensen die in de bar staan te borrelen. Club Tropicana Vibes, maar dan op z’n Zweeds. We bestellen drankjes, de lekkerste pimentos padron ooit, charcuterie, kaasjes, wentelen ons hoofd richting de zon en besluiten deze dag verder niets te doen dan dit hotel op te slurpen. Na een goede nacht, we lijken te wennen aan het Zweedse licht, springen we uit ons bed. We bestellen een koffie en scheppen de borden vol met fruit, yoghurt, ei en Zweedse zalm en besluiten dat we nog net tijd hebben voor een duik in een Zweeds meer. We rijden naar het eerstvolgende meer waar een ponton in het meer is aangelegd met een driedubbele duikplank. Als ik op de hoogste, van ik denk een meter of 4 hoog, sta, begint mijn hart te racen en zie ik letterlijk mijn kniën knikken. Als ik Daan “doe het niet, May” hoor roepen (zij staat op de steiger om me te fotograferen) luister ik naar haar en pak ik de duikplank van een treetje lager. Want was veiligheid voor alles nou niet precies de rode draad van deze reis?