Erotisch verhaal: “Je bent niet de enige die mee naar huis gaat vanavond”

Op een feestje ziet Roos een waanzinnig mooie vrouw net iets te dicht tegen Jacques aan staan. Alleen weet ze op dat moment nog niet dat ze haar beter gaat leren kennen dan ze ooit durfde te denken.

Als ik de bar inloop zie ik Jacques al staan. Hij is niet alleen. Een blonde vrouw in een rode jurk staat net iets te dicht tegen hem aan. Haar hand rust op zijn onderarm. Ik herken van een afstand al hoe hij naar haar kijkt, want zo kijkt hij normaal naar mij. Mijn ademhaling versnelt zich iets. Wat is hier aan de hand? Plotseling kijkt Jacques op, alsof hij voelt dat ik hen bekijk. Een geamuseerde glimlach trekt over zijn gezicht als hij de verwarring op mijn gezicht leest. Op het moment dat hij zijn hand naar me opsteekt draait de vrouw in het rood zich naar me om. Mijn adem stokt even, want dit is misschien wel de mooiste vrouw die ik ooit heb gezien.

Ik kan mijn ogen niet van haar afhouden. Het lange, golvende haar. De volle rode lippen. Haar vormen in die net iets te spannende jurk. De blik van de vrouw zet zich in de mijne vast. Even lijkt het alsof er verder niemand in de overvolle ruimte is. Zelfs Jacques bestaat niet. Ze neemt me van een afstandje op, bijna alsof ze me probeert te peilen. Ik merk dat ik onbewust mijn adem inhoud. Het moment wordt ruw verstoord als twee armen me plotseling optillen. “Rooooos”, roept mijn broer net iets te enthousiast en hard in mijn oor. Ik schiet in de lach als hij me in het rond draait. “Wat een formidabel feest”, roept hij uit. Luc duwt een glas wijn in mijn handen en danst om me heen. Als ik mijn blik weer even over de menigte laat gaan zie ik dat de blonde vrouw nog steeds aandachtig naar me kijkt. Wie is zij? En misschien nog wel belangrijker, wat is zij van Jacques?

Natuurlijk weet ik dat ik niet de enige ben in zijn leven, maar meestal is hij zorgvuldiger. Ik vraag Jacques nooit wat hij verder uitspookt en zelf hou ik dat deel van mijn leven voor hem verborgen. Het maakt dingen onnodig ingewikkeld. Alleen nu lijkt het alsof hij zich niet aan die stilzwijgende afspraak houdt. “Kalm, Roos”, fluister ik mezelf toe. Er is geen reden om me druk te maken. Ik zorg gewoon dat ik ver bij ze uit de buurt blijf. Snel loop ik naar de bar voor een nieuw glas wijn. Voor mij zijn ze er niet vanavond.

Met een handgebaar wenk ik de barman. Ik leun iets voorover om me verstaanbaar te maken. “Deux vins blancs, s’il vous plaît”, roep ik naar hem terwijl ik ter verduidelijk twee vingers naar hem opsteek. En dan voel ik iemand dicht achter me staan. Handen die mijn billen even snel strelen en de warmte van zijn lichaam voelbaar door mijn jurkje heen. Zonder om te kijken weet ik dat het Jacques is en ik zet meteen een stap opzij. Ik ben nog even verboden gebied voor hem. “Roos, ben je oké?”, fluistert hij in mijn oor. Mijn huid tintelt door zijn adem en ik voel de vertrouwde opwinding in mijn buik. Alleen zijn stem zorgt er al voor dat ik hem wil.

“Wie is die vrouw, Jacques?”, vraag ik hem zonder hem gedag te zeggen en zonder omhaal. Ik ben niet van plan zijn spelletjes mee te spelen. “Iemand die jou graag wil ontmoeten”, zegt hij. Even weet ik niet wat ik moet zeggen, maar dan draai ik me om en pak ik de glazen wijn van de bar. In een rechte streep loop ik naar de vrouw in het rood, terwijl ik Jacques achterlaat bij mijn broer. Als ik bij haar aankom geef ik haar één van de glazen wijn. Haar vingers raken even de mijne als ze het aanpakt en er trekt een schok door me heen. In haar donkerblauwe ogen lees ik nieuwsgierigheid. Ze zet haar mooie mond aan het glas en neemt een klein slokje. “Eindelijk Roos, ik wilde je zo graag ontmoeten”, zegt ze. Haar stem is iets hees, warm bijna en even flitst het idee door mijn hoofd hoe het zou zijn om haar te kussen. Roos, get yourself together.

Ze stelt zich voor als Amelie, een goede vriendin van Jacques. En waar de Parisiennes gebruikelijk in de lucht zoenen en heel snel weer loslaten, doet zij dat niet. Ik voel haar adem in mijn nek, de ronding van haar borsten tegen de mijne en ik krijg de drang om mijn handen over haar lichaam te laten gaan. Deze vrouw ademt seks en ik wil haar aanraken. Het is alsof de lucht tussen ons niet genoeg zuurstof heeft. Zachtjes laat ik mijn hand op haar heup rusten. Als ze me aankijkt bijt ze op haar onderlip.

“Ik ben blij te zien dat jullie het net zo goed met elkaar kunnen vinden, als ik met jullie”, zegt Jacques met een grijns om zijn mond. Hij kijkt me aan en laat zijn ogen over mijn gezicht gaan, dan trekt hij me plotseling tegen zich aan en fluistert in mijn oor: “Want Roos, je bent niet de enige die mee naar huis gaat vanavond.” Ik trek mijn wenkbrauw even naar hem op en op dat moment voel ik een hand onder mijn jurk glijden. Vingers glijden van mijn bovenbeen richting mijn kanten string en dan plagerig langs mijn schaamlippen. Even later voel ik ze diep in me. Ik kreun, terwijl ik Jacques aankijk. En ik voel hoe opgewonden ik raak bij de wetenschap dat het niet zijn vingers zijn.