De nieuwe Harlan Coben-serie op Netflix slaat werkelijk nergens op

Ik ben er toch weer ingetuind, maar waarom? De vorige Harlan Coben-serie, Run Away, is by far de allerslechtst geacteerde serie die ik ooit heb gezien. Echt, zó’n slechte verhaallijn en zó slecht geacteerd. Maar waarom ga ik dan toch weer deze nummer 1-serie I Will Find You op Netflix kijken? Misschien is dat het trouwens wel: hij stond op nummer 1. En het is ook niet zo dat ik halverwege stop met kijken, want ik wil dan toch het einde weten. Oké, bij dezen, het is allemaal mijn eigen schuld. Maar echt waar. Nooit meer een Harlan Coben-serie op Netflix. Want een moord die misschien geen moord is? Iemand die onschuldig in de gevangenis zit. Een verdwenen kind. Een geheim uit het verleden. Een personage dat halverwege uit het niets opduikt. En een plot die in de laatste twee afleveringen volledig ontspoort.

En toch.

Ja hoor, daar zat ik dit weekend weer. Acht afleveringen van I Will Find You verder.

Iedere keer trap ik er weer in

Het begint allemaal al met zó ontzettend slecht acteerwerk. Deze keer met David Burroughs, die een levenslange gevangenisstraf uitzit voor de moord op zijn zoontje. Totdat iemand beweert dat zijn zoon misschien helemaal niet dood is.

Oké. Ik blijf toch even kijken.

Maar dan gebeurt ergens halverwege altijd hetzelfde. Het verhaal wordt steeds bizarder, absurder, steeds ongeloofwaardiger en er komen zóveel plotwendingen bij dat je je afvraagt of de schrijvers zelf het spoor volledig bijster zijn.

Het slaat nergens op. Echt nergens op.

Toevalligheden stapelen zich op, personages maken de meest onlogische keuzes ooit en werkelijk iedereen blijkt ineens iets voor elkaar verborgen te houden.

En dan die grote onthulling…

Ik zal niets spoileren, maar ik moest serieus even lachen. Niet omdat het grappig bedoeld was, maar omdat het zó buitenproportioneel werd dat het bijna een parodie op zichzelf leek.

Ook het acteerwerk redt de serie niet

Normaal kun je een ongeloofwaardig verhaal nog redden met ijzersterke acteurs, maar ook daar gaat het volledig mis.

Dialogen voelen alsof ze rechtstreeks uit een slechte soap komen en een aantal personages blijft zo vlak dat je er geen seconde in investeert. Ondertussen ziet iedereen er na een ontsnapping, achtervolging of schietpartij nog steeds uit alsof ze net uit de visagie zijn gestapt.

En tóch staat de serie in de Netflix Top 10

Oké, wat gaat hier fout? Want de serie staat wel weer op nummer 1.

Ik ging natuurlijk even kijken of ik de enige was met deze negatieve ervaring. Maar nee, ik lees online reacties die overal terugkomen. “Ongeloofwaardig.” “Absurd.” “Ver gezocht.” “Wat heb ik nou eigenlijk zitten kijken?”

En toch kijken we allemaal door. Jij en ik.

Oké, dat is misschien wel de grootste kwaliteit van Harlan Coben. Niet dat zijn series goed zijn. Ze zijn eerder, zoals ik online zó treffend geformuleerd las, de fastfoodvariant van thrillers. Je weet vooraf al dat het niet goed is. Maar toch wil je weten hoe het afloopt.

En ja hoor… waarschijnlijk zit ik bij de volgende verfilming gewoon weer op de bank. Nee. Nee, nu echt niet meer.