Dit is waarom jij altijd je relaties saboteert als het te ‘echt’ wordt
Gaan al jouw relaties na de driemaandengrens op magische wijze allemaal uit? Betrap jij jezelf erop dat je koste wat kost aandacht en liefde wilt, maar het na een tijdje benauwd krijgt en besluit weg te rennen? Dan heb ik slecht nieuws voor je: je bent hoogstwaarschijnlijk je relaties aan het saboteren. Op het moment dat iemand dichterbij komt, ren jij hard de andere kant op. Waar dat door komt? Niet doordat je een ‘koud hart’ hebt of egoïstisch bent. Nee, dat vluchten komt door iets heel anders.
Hoe het kan dat jij keer op keer blijft wegrennen
Als jij je aangesproken voelt, dan ken je het vast wel: na een tijdje daten begint je relatie ineens heel serieus te worden. Waar je eerst leuke avondjes uitging, betaal je nu de huur van een extra tandenborstel (en een partner die je steeds vaker ’s ochtends ziet). Het daten heeft plaatsgemaakt voor het gevreesde r-woord: een relatie. Op het moment dat die leuke persoon je ouders wil leren kennen, begin jij je als een kat in het nauw te voelen. Hoewel je vorige week nog niet kon wachten om diegene te zien, begin je nu ineens twijfels te krijgen. Je snapt niet waarom, maar het voelt allemaal niet meer goed. En dus besluit je te rennen. Je begint met de welbekende ‘het ligt niet aan jou, het ligt aan mij’-excuses in de hoop dat je eindelijk weer alleen kunt slapen. Wanneer je weer iemand hebt weggedreven, voel je je opgelucht dat er niets ergs is gebeurd, maar stiekem doe je jezelf hier meer pijn mee dan je denkt.
Waarschijnlijk doe je het niet eens expres. Als het niet goed voelt, voelt het niet goed, toch? Dat klopt, maar als dit elke keer gebeurt, klopt jouw buikgevoel wellicht niet. Die doemgevoelens zijn geen voortekenen, maar signalen van jouw zenuwstelsel dat zich probeert te beschermen. Dat weet angsttherapeute Monique Harskamp. Volgens haar creëert je brein een patroon van gedachten en gedragingen waardoor je onbewust voor allerlei obstakels komt te staan. Je brein doet dit om je veilig te houden voor eventuele schade of gevaar dat je eerder hebt meegemaakt. Denk aan partners die vreemd zijn gegaan, ouders die je hebben verlaten of je eigen onzekerheden. Dit alles kan ervoor zorgen dat jij aan alles gaat twijfelen en wegrent bij de eerste serieuze stap.
Hoe herken je zelfsabotage tijdens het daten?
Als je aan het afvallen bent, maar toch elke week chocoladerepen en Ben & Jerry’s-ijs blijft kopen, dan snap je wel dat je jezelf aan het saboteren bent. Maar hoe zie je dat in een relatie? Dat is een goede vraag. Het is misschien niet zo duidelijk te spotten als een alcoholist die een biertje drinkt, maar er zijn zeker tekenen waar je zelf op kunt letten. Zoals…
Je blijft mensen wegduwen
Hoe gaat jouw brein ervoor zorgen dat je geen nieuw trauma oploopt? Door alle gevaren uit de weg te gaan. Het heeft dus excuses nodig om liefdes die jou kunnen kwetsen af te stoten. Zo ga je twijfelen of jij die persoon wel verdient. Is hij niet te lief voor jou? Of heeft zij een carrière die ze ooit moet opgeven als het serieus wordt, omdat jij altijd hebt gedroomd van een verhuizing naar Amerika? Op een gegeven moment zien je hersenen alleen nog maar beren op de weg. Deze redenen lijken ineens het logische antwoord op de twijfels of jullie wel meant to be zijn en ja hoor: je gaat diegene wegduwen.
Je klampt je snel aan partners vast
Dit klinkt misschien gek, omdat we het net hadden over mensen wegduwen, maar een teken van zelfsabotage kan ook juist het tegenovergestelde zijn: je klampt je vast aan je kersverse lover. Hoewel het net pas serieus is, ben je nu al bang dat diegene elk moment weg kan gaan. Je gaat je wanhopig voelen en zoekt constant bevestiging, die je vaak niet krijgt. Door obsessief aan een nieuwe partner te hangen, schrik je die juist af en bestaat de kans dat diegene inderdaad vertrekt.
Overdenken en alles analyseren
Jezelf saboteren zit hem niet alleen in het idee dat je iemand niet verdient. Het begint vaak met negatieve gedachten. Omdat jij geen geluk toelaat, ga je redenen zoeken waarom je relatie eigenlijk niet zo goed is als je dacht. Alles wat de ander doet is ineens irritant. Hij is een avondmens, zijn zusje lijkt jou niet aardig te vinden (terwijl je haar maar één keer hebt gezien) en oh ja: hij heeft ooit gezegd dat jouw favoriete artiest niet echt zijn smaak is. Over elk klein ding ga je nadenken: wat als dit een reden is dat het op de lange termijn niet gaat lukken? Dan bespaar je jezelf een hoop gedoe en pijn als je het nu uitmaakt. Herken je het patroon al? Je bent op zoek naar elk excuus op de wereld om je maar niet open te hoeven stellen, want wat als het uiteindelijk toch niet succesvol afloopt?
Dat zelfsaboteren doe je waarschijnlijk niet eens bewust. Voor jou voelt het echt alsof alles tegenzit. Herken jij jezelf in deze dingen? Dan is het goed om jezelf af te vragen waarom jij geen toenadering wilt. Je denkt dat je het wilt, maar op het moment dat iemand dichterbij komt, ren je weg. Praat erover met je (toekomstige) partner of vrienden en probeer nou eens wél die stap te zetten. Misschien ontmoet je wel de liefde van je leven. En anders maar niet, maar dan heb je het wel een kans gegeven én ben je een stapje dichter bij de ware.
