“Ik heb niet veel vriendinnen”: Carlijn doorbreekt taboe op eenzaamheid

“Jullie beseffen niet hoe jaloers ik soms ben op meiden die een hele grote vriendinnengroep hebben.” Met die woorden begint de 27-jarige Carlijn Beuving haar TikTok. Ze vertelt openhartig dat ze zelf misschien drie of vier vriendinnen heeft, die bovendien allemaal los van elkaar staan. Eén van hen woont in Den Haag, en zij in Nederhorst Den Berg, waardoor even spontaan afspreken ook niet altijd makkelijk is.

Het is een kwetsbaar onderwerp, juist omdat je op social media zo vaak het tegenovergestelde ziet. Grote vriendinnengroepen die samen op vakantie gaan, naar een festival vertrekken, een workshop doen of gewoon spontaan met elkaar een wijntje drinken. Voor Carlijn zijn dat soms precies de momenten waarop ze merkt dat ze iets mist.

@carlijnbeuvingx Heel eerlijk, ik schaam me hier soms ook best voor. Als mensen bijv vragen of ik een vriendin mee neem, of waarom ik alleen ben, antwoord ik vaak dat m’n vrienden niet konden. Vanbinnen doet dat soms best wel even pijn. Ik post dit niet om aandacht te vragen oid en jullie hoeven me ook niet zielig te vinden. Uiteindelijk red ik mezelf wel. Ik hoop gewoon net zoals met borderline babbels dat ik bepaalde onderwerpen zoals deze meer bespreekbaar kan maken🤍 #vriendinnen #eenzaam #babbels #jaloers #alleen ♬ origineel geluid – ✨ᴄᴀʀʟɪᴊɴ✨

Niemand om mee naar de Zwarte Cross te gaan

De aanleiding voor haar TikTok was onder andere de Zwarte Cross. Carlijn wilde dit jaar graag gaan, maar zag er in eerste instantie vanaf omdat ze niemand had om mee te gaan. “Ik zag dat daar heel veel mensen naartoe gingen, heel veel vriendengroepen. Ik wilde dit jaar graag weer, maar ik had niet echt mensen om mee naartoe te gaan.”

Dat bleef in haar hoofd zitten. Ook gebeurden er dingen waarover ze graag met iemand had willen praten, maar waarbij ze niet goed wist wie ze moest berichten. “Dit voelt eigenlijk best wel kut. En toen dacht ik: ik ben waarschijnlijk niet de enige die dit zo voelt.”

Uiteindelijk ging ze wel naar de Zwarte Cross, samen met haar nichtje. Daar kwam ze ook bekenden tegen. Gezellig, zeker, maar voor Carlijn zit daar een belangrijk verschil. “Die bekenden, dat zijn geen vrienden, snap je? Dat zijn niet de mensen die mij uitnodigen.”

Ze kan het ontzettend gezellig hebben met die mensen wanneer ze elkaar tegenkomen. Maar dat betekent niet automatisch dat ze elkaar ook buiten die momenten zien. “Het zijn niet de mensen die je zouden uitnodigen voor een barbecue, laat staan om mee te gaan naar een festival.”

Veel kennissen, maar weinig echte vriendinnen

Misschien is dat wel het meest herkenbare aan Carlijns verhaal: het is niet zo dat ze niemand heeft. Integendeel. Ze kent juist veel mensen en zegt dat ze makkelijk contact maakt. Als ze ergens binnenkomt, staat ze dus niet alleen in een hoekje. Ze heeft mensen met wie ze kan lachen, praten en een leuke tijd kan hebben.

Maar een kennis is nog geen vriendin. “Ik maak best wel makkelijk contact met mensen. Maar op de een of andere manier vriendschappen onderhouden, dat lukt me nooit.”

Soms heeft ze het gevoel dat mensen haar standaard als kennis blijven zien en dat er nooit een echte vriendschap uit voortkomt. En dat kan best pijn doen. Ze wil daarmee overigens absoluut niet zeggen dat anderen verplicht zijn haar uit te nodigen.

Maar ze zou het wél leuk vinden. Een groepje vriendinnen waarmee je op het terras kunt zitten, samen een vakantie kunt boeken of gewoon even iemand kunt bellen wanneer je de deur uit wilt. Nu komt ze bijvoorbeeld regelmatig bij haar zusjes uit als ze ergens naartoe wil. “Ik hou heel veel van mijn zusjes, die staan altijd voor me klaar. Maar het is heel stom om ergens aan te komen en te zeggen dat je daar met je zusje bent.”

‘Misschien ligt het ook wel aan mij’

Tijdens haar TikTok wordt duidelijk dat dit voor Carlijn geen onderwerp is waar ze luchtig overheen stapt. Ze wordt emotioneel en vraagt zich hardop af of het misschien aan haarzelf ligt. Tegelijkertijd weet ze dat ze voor anderen juist veel over heeft. “Ik heb wel altijd het gevoel dat ik heel erg mijn best doe voor mensen. En ik heb altijd alles over voor iedereen.”

Ze vertelt dat ze zelfs ’s nachts haar bed uit zou komen voor een vriendin die haar nodig heeft. Juist daarom kan het extra lastig zijn als diezelfde verbinding niet altijd terugkomt. Carlijn vertelt ook dat ze zich lange tijd heeft laten meesleuren in een bepaalde privésituatie, waarvan ze achteraf denkt dat die haar sociale leven geen goed heeft gedaan. Toch benadrukt ze dat ze het altijd goed heeft bedoeld voor de mensen om haar heen.

En ze heeft dus wel degelijk veel leuke kennissen. Het gaat haar niet om het hebben van nul mensen om zich heen. Het gaat om het missen van die diepere vriendschappen.

Alleen zijn is niet hetzelfde als eenzaam zijn

Tegelijkertijd wil Carlijn duidelijk maken dat ze prima alleen kan zijn. Ze gaat bijvoorbeeld met plezier alleen op vakantie. Ze heeft er geen moeite mee om tijd met zichzelf door te brengen. Maar dat betekent niet dat ze nooit verlangt naar gezelschap.

En precies daar zit volgens haar het verschil. Alleen zijn kan heerlijk zijn als je ervoor kiest. Maar soms zou je gewoon graag willen dat iemand jou vraagt om mee te gaan.

Waarom praten we hier zo weinig over?

Volgens Carlijn zit er een behoorlijk taboe op weinig vrienden of vriendinnen hebben. “Je schaamt je er toch best wel snel voor”, geeft ze aan. Op social media zie je immers vooral het perfecte plaatje. Iedereen lijkt een groep te hebben, iedereen lijkt ergens bij te horen en iedereen lijkt altijd iemand te hebben om mee af te spreken.

Als je dat zelf niet hebt, kan dat ervoor zorgen dat je je afvraagt of er iets mis met je is. “Als je geen of weinig vrienden hebt, dan ga je je toch wel afvragen: ligt het dan niet aan mij?”

Juist daarom vindt Carlijn het belangrijk om erover te praten. Niet om aandacht te krijgen, niet om mensen ertoe te bewegen met haar af te spreken en ook niet om zielig gevonden te worden. Ze wil vooral laten zien dat dit gevoel bestaat. “Om te zien dat je niet alleen bent, maar ook om andere mensen te laten zien dat je niet alleen bent.”

Dat was ook de reden dat ze haar video uiteindelijk online zette, ondanks hoe ongemakkelijk ze zich erbij voelde. Ze wist dat ze zich kwetsbaar opstelde. Maar ze had eerder gemerkt dat het soms juist goed kan zijn om ook de minder perfecte kanten van het leven te delen.

“Ook al heb ik 35.000 volgers, het plaatje is echt niet altijd even perfect”

De video raakte duidelijk een snaar. Carlijn kreeg ontzettend veel reacties van mensen die haar gevoel herkenden. “Ik had niet verwacht dat er zoveel mensen hetzelfde zouden voelen.”

Inmiddels zijn we ongeveer twee maanden verder en krijgt ze nog steeds reacties en DM’s. Veel meiden vertelden haar dat zij zich hetzelfde voelen. Sommigen stelden zelfs voor om een keer af te spreken. Dat klinkt misschien als precies de oplossing waar Carlijn op hoopte, maar de hoeveelheid reacties werd uiteindelijk ook overweldigend.

“Ik heb echt heel veel DM’s van mijn meiden gekregen. Die zeiden: ze zullen een keer afspreken, maar daardoor werd ik weer een beetje overweldigd.”

Op een gegeven moment waren het er simpelweg zoveel dat ze het niet meer allemaal kon verwerken of beantwoorden. Ze heeft daarom sommige berichten laten liggen, niet omdat ze de reacties niet waardeerde, maar juist omdat het haar te veel werd. Carlijn heeft in ieder geval iets in beweging gezet. Niet per se omdat ze nu ineens een grote vriendinnengroep heeft, maar omdat duizenden mensen zich door haar video minder alleen konden voelen.

En misschien is dat ook een belangrijk onderdeel van haar verhaal. Een kwetsbare oproep online zetten kan voor herkenning en verbinding zorgen, maar als daar vervolgens duizenden reacties op komen, kan die aandacht zelf óók overweldigend zijn. Want zoals ze zelf zegt: “Ik hoop dat als iemand anders zich ook zo voelt, dat je je dan op z’n minst een beetje minder alleen voelt.”