Werken in de uitvaartbranche: “Het is niet alleen maar verdrietig”
Rouw. Voor niet iedereen een even fijn onderwerp om over te praten, maar bij ons thuis aan de keukentafel is het dagelijkse kost. Mijn moeder, Renate Domhof, is eigenaar en uitvaartverzorger van Van Eldik-Domhof Uitvaartzorg. Zij spreekt moeiteloos over het lief en leed dat wordt gedeeld rondom een overlijden.
Werken met rouw: waarom mijn moeder uitvaartverzorger werd
Door alle (soms uiterst) bijzondere verhalen die ik van mijn moeder meekrijg, raak ik zelf ook weleens gefascineerd. Ik zeg altijd: “werken in de uitvaart is not for the weak.” En dat is ook echt zo, als ik zie wat mijn moeder allemaal meemaakt.
Mama is al 9 jaar in dienst bij haar (nu) eigen bedrijf, eerst was ze zelf in dienst voor een ander. Door haar eigen ervaring met haar overleden vader, waarna ze zó onder de indruk was van het werk dat daar werd verricht, besloot ze zelf de uitvaartbranche in te stappen. Na een tussentijdse opleiding van twee jaar, die ze nota bene deed naast het opvoeden van 3 jonge kids, had ze haar papiertje binnen: ze was uitvaartverzorger. Ontzettend spannend, zo’n sprong in het diepe, maar tegelijkertijd ook gigantisch fascinerend.
Van reisbureaumedewerker naar uitvaartverzorger
Mijn moeder veranderde voor haar carrière van baan: van reisbureaumedewerker naar uitvaartverzorger. “Het lijken misschien op het eerste gezicht heel verschillende werelden. Maar er zijn veel overeenkomsten”, zegt ze. “Het is allebei mensenwerk. Werken op een reisbureau is niet alleen maar leuk en de uitvaartbranche is niet alleen maar verdrietig.”
Verder vertelt ze openhartig over het verlies van haar vader, wat een diepe indruk op de rest van haar leven achterliet. Maar dit grote verlies had zijn gelukje, want dit was het begin van haar carrière in de uitvaartbranche. “Toen mijn vader in 2000 overleed, werd hij thuis opgebaard. Het was gebruikelijk dat de koster van de Harreveldse (ons piepkleine dorp in de Achterhoek) kerk ook de uitvaartverzorger was. Ik vond zijn werk heel interessant en de koster, die mijn oom was, merkte dat. Hij betrok me bij de opbaring en ik kon vragen wat ik wilde”, weet ze nog als de dag van gisteren te vertellen. “De open en eerlijke manier waarop hij zijn werk deed, is nog steeds een voorbeeld voor me. Niet dat dat het moment was waarop ik in de uitvaartbranche wilde werken, maar het bleef wel in mijn achterhoofd.”
Zeker toen het werk op het reisbureau veranderde door de komst van internet.
Van reizen naar de laatste reis
“Gaandeweg werd steeds meer werk digitaal gedaan en werden de persoonlijke gesprekken minder. De overstap van de reis- naar de uitvaartwereld is niet zo groot”, vindt Renate. “Als reisbureaumedewerker deel je niet alleen maar vrolijke reisverhalen, maar heb je ook te maken met annuleringen wegens omstandigheden en met mensen die nog een laatste reis willen maken. Als uitvaartverzorger kreeg ik de tijd om aandacht te besteden aan nabestaanden. Met hen deel ik niet alleen verdrietige verhalen, maar ook mooie herinneringen. Dat maakt het werk zo boeiend.”
Bijzondere verhalen uit de uitvaartbranche
Die mooie en verdrietige herinneringen zullen haar ook altijd bijblijven. Gelukkig neemt ze ze niet zelf mee naar huis, zoals veel mensen denken. Het is belangrijk dat je je, tot op bepaalde hoogte, kunt distantiëren van het verdriet van een ander.
Trieste momenten probeert mama om te zetten in iets mooiers. Maar toch zijn er meldingen van overlijdens waar ze toch even van moet slikken. “Als er een melding van een overlijden is van een jonge man of vrouw, een kind of een baby, gaan we er altijd weer naartoe met lood in onze schoenen. Dat went nooit”, zegt ze. “Het komt gelukkig ook niet vaak voor, maar daar kunnen we als uitvaartverzorger toch bij helpen door er te zijn en een zo goed mogelijk afscheid te verzorgen.”
“Mooie momenten zijn er heel veel, ontelbaar. Ook al is er vaak veel verdriet, er wordt ook vaak veel gelachen door mooie herinneringen die gedeeld worden.”
