Dit is de duurste bestemming van Europa

Ik ben deze zomer nogal veel op reis, wat betekent dat ik enorm vergelijkend warenonderzoek aan het doen ben. De zomer begon met een roadtrip door Zweden (ook niet goedkoop), werd vervolgd met vijf dagen Toscane (was al stukken beter wat prijs-kwaliteitverhouding betreft) en ging verder via Midden-Frankrijk naar Sitges en Barcelona naar Zuid-Frankrijk, waar we neerstreken op het strand van Pampelonne, je weet wel, op kusafstand van Saint-Tropez.

De eerste avond: een Negroni van 25 euro

Goed, nu weet ik ook wel dat je daar niet naartoe moet gaan als je de eindjes met moeite aan elkaar weet te knopen, maar dit, dit heb ik nog nooit meegemaakt. En als je me een tijdje volgt, weet je ook dat ik niet echt het kampeertype ben dat een driesterrenhotel ook prima vindt. Nee, ik kan luxe enorm waarderen en ben ook bereid om daar, af en toe na een jaar hard gewerkt te hebben, best iets voor neer te tellen. Maar dit, hier, in Zuid-Frankrijk, dit slaat alles. Het begon al op de eerste avond, waar we in een prachtige beachclub aten. Zo’n tent waar je tas een krukje krijgt. We kregen de drankkaart voor onze neus en werden verleid door alle feestelijkheden. Het is dat ik nog geen drankje had, want anders had ik me er sowieso in verslikt. Een Negroni? 25 euro. Een Aperol Spritz? 20 euro. Een colaatje voor mijn dochter? 10 euro. En nee, daar kreeg je geen fles bij.

We besloten om verder maar niet naar de tweede kolom (de prijzen) op de kaart te kijken. We zaten er nou toch, het leven moest gevierd, huppakee. Maar nu verslikte ik me toch wel in mijn drankje, ik had die Negroni natuurlijk toch maar besteld. Want een simpel pastaatje met Parmezaanse kaas en boter stond hier voor 53 euro op de kaart.

Een fles Badoit voor € 16

En zo ging het verder. De volgende dag bestelde ik bij een strandclub, oké, dat was Le Club 55 en staat niet bekend om de lage prijzen, drie koffietjes en een fruitsapje. Wat ik daarvoor moest betalen? € 42,-. Voor een flesje Badoit (de Franse variant van onze Spa rood) bij de lunch werd doodleuk 16 euro gevraagd, en het fameuze bordje rauwkost (denk een stronk sla, een ongepeld gekookt ei, ongesneden tomaten en een paar stronken selderij en vooruit, wel hun beroemde vinaigrette) kost als voorgerecht per persoon € 45,-. Enige legitimatie van dit alles is dat de service geweldig is, het eten zalig en het vermaak (zo liep er een jongen rond die op zijn overhemd had geschreven dat hij een Warhol en een Basquiat te koop had van 29 miljoen voor “maar” 9 miljoen) bijna onbetaalbaar.

De kwal en de creditcard

Toen ik de zalige zomerdag afsloot met een dip in de Méditerranée, deed ik binnen twee seconden een poging naar het record om zo snel mogelijk uit de zee te rennen. De reden? Een méduse, oftewel: een klassieke kwal. De dame van de receptie wist raad: even heel hard langs de pijnlijke plek bewegen met… een creditcard.