Het is vrijdag als ik dit schrijf en we hebben net ons LAATSTE sapje gedronken en ik kan je niet vertellen hoe blij we zijn. Honger technisch is het te doen, alleen sapjes drinken, maar het is zo saai om niets te kunnen eten en altijd de party pooper te zijn. Het mag dan misschien dom zijn, maar bruiswater is echt een stuk minder leuk dan witte wijn. Middagen in het Vondelpark in de zon zitten zijn een stuk minder leuk als je geen stokbrood met dips mag eten. We beginnen zaterdag weer langzaam te eten, nog steeds geen alcohol, maar het idee dat ik weer een rijstwafel kan eten maakt me intens blij. De week in bullet points.

• We krijgen allebei enorme dips rond 16:00. Een olifant die op onze oogleden zit, benen en armen die aanvoelen als overgekookte spaghetti, en een hoofd vol watten. Stukken schrijven wordt een hele opgave, hoewel we ons best doen.
• Afgelopen maandag hadden we een grote Amayzine HQ Meeting, wat meestal gepaard gaat met veel wijn, maar nu was het alleen water en gazpacho. Hoewel we moeten toegeven dat de gazpacho, zelfgemaakt door May, echt heerlijk was.
• Jet heeft deze week veel gerend omdat ze zich te energiek voelde. Zo veel zelfs dat ze haar Eres springtouw meenam omdat “ik tegenwoordig zo goed kan touwtjespringen, dat ik het zelfs durf in het openbaar.”
• Er waren ook momenten waarop we onze discipline verloren. Jet at een stuk quinoa brood bij haar favoriete hangout. Ja, gemaakt van quinoa dus niet zo slecht, maar ze mocht het niet.
• Ik moest woensdag en donderdag op persreis, wat natuurlijk gedoemd was te mislukken. Detox technisch. Ik kon niet alleen op sapjes leven, dus probeerde ik fruit en salades te eten. Dat ging best goed, het is tegenwoordig niet moeilijk om iets groens te kopen. Maar donderdagmiddag, rond half zes, zat ik alleen op een terras bij een van mijn favoriete plekken Café le Ruc en bestelde ik een glas witte wijn. Dat is really niet toegestaan, maar ik kon het niet laten. Ik was in Parijs, zat in de zon, en ik moest gewoon. De eerste slok maakte me duizelig van blijdschap, maar de derde slok maakte me een beetje tipsy. Ik nipte veertig vijf minuten, betaalde 10 euro (!!!!) en stapte intens tevreden de Thalys naar Amsterdam in.
• Vandaag, vrijdag, hebben we ons laatste sapje gedronken. We zijn er echt klaar mee. Die stomme supplementen zijn vreselijk, niet eten is saai, gewoon alles, we zijn klaar.
• Dat gezegd hebbende, zien we zeker veel resultaten. We zijn dunner dan ooit, onze trainer was door het dolle heen van blijdschap tijdens onze training. “Ik zie beenspieren! Echte beenspieren! En Jet, ik zie twee buikspieren! ZO GOED VAN JOU!” We waren gevleid en we moeten toegeven, we zijn nog nooit zo dun geweest.
• Hoewel we nu moeten zien hoe we het kunnen behouden. We zullen niet zo dun blijven omdat we al een paar feesten hebben waar we naartoe gaan. Maar het moet leuk blijven en we kunnen niet wachten tot de detox voorbij is en we weer plezier kunnen hebben.
• Het leven ziet er weer lekker uit — hoewel dat misschien een beetje zwaar klinkt.

Until next week!