Kim Feenstra is in de stad. Iedereen kan zien dat we hier met iets heel bijzonders te maken hebben. Ze zorgt voor opschudding terwijl ze door Central Park jogt met iedereen die zich omdraait om naar haar te kijken, zelfs als ze niet weten wie ze is. Hoe weet ik dat? Ehm, Anouk vertelde het me. Ze rent elke dag om die blozende wangen te bereiken die zelfs de orgasme-blush niet kan overtreffen.

Ik zie Kim op onze binnenplaats. Ik met een tas schone was in mijn hand (ik heb mijn vriendelijke momenten en had gewassen voor Fred en onze uitvoerende producent Riena), zij koelt af van haar jog. Geen teken van make-up, de mooiste huidtint ooit en die ogen die betoveren. Een model op haar best.

Ik had een DKNY-jurk met een hoge va-va-voom-factor klaarhangen in mijn kast voor de avond. Het sleept over de grond, heeft een extreem lage rug en de bandjes zijn gemaakt van vislijn zodat het er strapless uitziet zonder bijwerkingen. Ja, ik heb het over die rollen boven de borsten. Geen fraai gezicht. We komen nu dicht bij de halve finales en ik heb de adembenemend mooie Feenstra aan mijn zijde, dus alle remmen zijn los wat betreft uiterlijk.

Als ik de tijdelijke make-upruimte binnenloop, zie ik mijn vertrouwde Claudia nergens. Geen spiegel ook, wat later een gevaarlijke zaak blijkt te zijn. In plaats daarvan staat er een Japanse man die geen Engels spreekt, die met handen en voeten uitlegt dat hij hier pas twee maanden woont. Hij zegt iets als “taal heel slecht maar make-up heel goed.” Ik geef me over aan zijn vriendelijke persoon en voel hem losgaan met een krultang en haarlak. Ik begin zenuwachtig te worden als hij een brede gouden ring in de laatste paar haarlokken bindt. Dan, als de glitteroogschaduw tevoorschijn komt, frons ik. En dan komt Lienke, onze producer, binnen en ze vertelt me dat de taxi wacht, nu voel ik me ongemakkelijk. Maar zodra ik de spiegel voor mijn gezicht houd, ben ik totaal gestrest. Paniek. Angst. Kan niet geloven hoe lelijk ik eruit zie. Het idee dat ik naast Anouk en Kim Feenstra ga zitten is iets waar ik niet eens over wil nadenken. Maar dat werkt niet.

Er is zoveel tijd verspild en nu moeten we vertrekken naar Brooklyn. Lelijke make-up of niet. Het eerste wat ik doe als ik de bus instap, is vragen om een make-over van Sandrine, de make-up artist van Anouk, maar we hebben een noodsituatie. Sandrine heeft niet al haar make-up bij zich (omdat Anouk helemaal klaar is om te gaan en alleen wat bijwerkingen nodig heeft) maar ze verzekert me dat alles goed zal komen. make-up artist but we have an emergency situation. Sandrine does not have all her make-up with her (because Anouk is all ready to go and only needs touch ups) but she reassures me that everything will be okay.

Ik ben wat gecontroleerde ademhaling aan het oefenen wanneer Kim vraagt (ja, het is een sterrenbus waar ik in ben geklommen) wat ik dacht dat er mis was met de make-up. Heb je een moment? Het haar, de gouden clip, de glitteroogschaduw, de glanzende foundation… Maar waarom wil je het weten? “Hij deed hetzelfde bij mij” zegt ze. Hij zou niet stoppen. Ik wilde geen lippenstift maar hij kon me niet begrijpen en bleef het aanbrengen. Ik dacht dat hij een coole gast was, dus laat hem maar doorgaan met het aanbrengen van dingen. Toen ging ik terug naar mijn hotelkamer en waste alles af en bracht het zelf opnieuw aan.”.

En dat is Kim's geheime wapen. Een topmodel dat zeker van zichzelf is aan de buitenkant en aan de binnenkant.