Chanel slaat weer toe

Dinsdagochtend om tien uur, hordes mode mensen gekleed in het zwart en met Chanel-tassen die van hun schouders hangen, bewegen zich naar het Grand Palais. Het wordt vier keer per jaar gehuurd door Karl Lagerfeld om zijn nieuwe Chanel-kleding aan de mensen te tonen.

Geen euro wordt gespaard voor dit evenement, dat kan ik je beloven. Van een globe van de aarde met een diameter van 15 meter tot een maanlandschap, kunstgalerie en de laatste keer hadden ze zelfs een volledige supermarkt die alleen Chanel-producten verkocht. Alles is mogelijk in de wereld van Karl en Coco.

Dit jaar moet hij met iets spectaculairs zijn gekomen. Wat het ook was, het moet veel ruimte hebben ingenomen, want ze gaven 30% minder tickets weg dan vorig jaar. Een derde van de modegroep bijt op hun tanden door de straten van Parijs, en de show-zonder-tickets is het belangrijkste gespreksonderwerp.

Toen ik vanmorgen aankwam bij de Grand Palais dacht ik dat ik een verkeerde deur had genomen. In plaats van de centrale binnenplaats van het Grand Palais, vond ik een Parijse straat. Na een moment van twijfel, het was vroeg, keek ik omhoog naar een straatnaam en vond helderheid. Boulevard Chanel. Ah, Karl, je hebt het weer gedaan.

Ik heb stiekem een afbeelding van dit spectaculaire stuk naar de amayzine redacteuren gestuurd via WhatsApp en wenste dat ik behang van deze straat kon laten maken. Ik begrijp nu waarom er minder tickets waren. Het is een rechte straat, dus de zijgebieden van het Grand Palais konden niet worden gebruikt, waardoor er veel minder mensen in de zaal konden passen. Zo blij dat ik binnen ben.

Mannen lopen over de catwalk met gieter en creëren plassen water op de straat. Het mag dan een schrikbarend zonnige dag zijn, maar als je je een Parijse straat voorstelt, heeft het plassen. Ik hoor een luide “iedereen eerst kijken” achter me. De modellen zijn aan het veranderen. Alle 86 van hen. Ik zie Gisèle, Cara, Joan Smalls, onze Nederlandse brigade Daphne Groeneveld, Maartje Verhoef, Julia Bergshoef en Saskia de Brauw, Binx Walton, Anna Ewers, Sam Rollinson. Iedereen die ertoe doet loopt in deze show.

Een explosie van modellen raakt de catwalk. In typische tweed, met vrolijke bloemenpatroon regenlaarzen, en tassen waarop ‘we hebben tweed nodig’ staat geschreven. En dan een luide zucht door de zaal net als de finale begint. Het is een demonstratie, een mode-staking, met Karl en Cara vooraan. Terwijl ze luid door Chanel-megafonen schreeuwen ‘We hebben tweed nodig’ en ‘Maak mode, geen oorlog’, hoor ik iemand naast me zeggen dat Karl heel druk bezig is met het maken van Coco-Cola couture zonder enige diepere boodschap.

Het kan me niet schelen. Ik ben overweldigd door schoonheid, een explosie van topmodellen en minstens 47 dingen die ik absoluut moet hebben. Er is maar één conclusie: Karl slaat weer toe.