I died and went to Shoe Heaven

Sinds ik dat stuk schreef over het nieuw geopende Schoenenparadijs bij Harrods, heb ik ernaar verlangd om het fysiek te bezoeken. Gelukkig voor mij schrijf ik dit vanuit Londen en die langverwachte bezoek is eindelijk gebeurd. Ik bedoel, ik moet absoluut naar een plek genaamd Schoenenparadijs, Dat weet ik en dat weet jij.

Dus gingen we naar Harrods. Ik keek de hele dag uit naar dit moment als een klein kind en laat me je vertellen, ik was niet teleurgesteld. Het feest begon op de roltrap, met een klein bordje dat op elke verdieping zei “Schoenenparadijs, vijfde verdieping”. Het is als voorspel, want hoe vaker je het ziet, hoe meer de opwinding opbouwt en hoe meer je naar de hemel wilt, dat hoogtepunt, daar, inderdaad.

Dan bereik je de vijfde verdieping en komen al je wildste dromen uit. In plaats van één grote hal, is het verdeeld in veel kleine shop-in-shops. Chanel, Louboutin, Prada, Louis Vuitton, alles is hier te koop. Sophia Webster, Charlotte Olympia, Givenchy, Giuseppe Zanotti en ik kan nog uren doorgaan met namen noemen.

Ik kwam helemaal voorbereid om iets te kopen. Gewoon omdat, voor de ervaring. Nu ik daadwerkelijk tussen al deze schoenen stond, begon ik naar prijskaartjes te kijken en mijn ziel zakte een beetje lager met elke paar. Want ze zijn duur. Heel duur. 500 GBP duur, dus te veel voor mij. Ik denk dat ik dat al zei. Ik heb een goede drie uur rondgekeken en geprobeerd. Het was voor mij als een museum, al die prachtige schoenen in het echt en ik kon ze bekijken, aanraken en zelfs passen. Net als mijn vader, die een week in het British Museum kan doorbrengen met het bekijken van oude fragmenten, zou ik heel gelukkig een week hier kunnen doorbrengen met het bekijken van schoenen.

Dus, de conclusie is, als je in Londen bent, zorg ervoor dat je een trip naar Schoenenparadijs niet mist. Maar raak niet te opgewonden over kopen en bereid je voor op alleen kijken. Dat oude Nederlandse gezegde is waar: Kijk, kijk maar koop niet. Geniet!