Vroeg dinsdagochtend. Anouk, Dirk en ik waren de avond ervoor in New York aangekomen. Zittend in de taxi, komen we overeen dat elke keer als iemand New York van Alicia Keys zingt, ze een dollar in de pot moeten doen. Ik kan je nu vertellen, het loopt op omdat als je in New York bent, dat nummer gewoon in je opkomt.

 Een cameraman voor Tommy alsjeblieft

Ik werd vroeg wakker. Een interview met Elke week word ik ingedeeld om twee RTL Boulevard staat op de agenda en ik heb nog een cameraman nodig. Terwijl ik ons hotel in Midtown verlaat, lijkt het alsof iedereen al in de weer is. Collega-jurylid Dirk Kikstra fotografeert Morgan Saylor van Homeland. Net buiten onze deur. Alsof het niets is.

 Hier komt de jetlag

Fred, Anouk en uitvoerend producent Femke zitten op een bank, een bank die tijdens de serie legendarische proporties zal aannemen. Ze bespreken de dag die voor hen ligt. Vanavond staat er een zeer belangrijke shoot gepland. Dirk gaat alle meisjes op Times Square fotograferen. We moeten wachten tot het donker is voor het beste lichteffect. En we lijden aan jetlag…

 Laptop, groene sap, wolkenkrabber

Naarmate de dag ten einde loopt, lijkt iedereen zich te hebben verzameld op de binnenplaats van ons hotel. Een terras omringd door intense wolkenkrabbers. Niet idyllisch, maar heel stedelijk en dat vind ik toevallig geweldig. Laptop op de tafel, een groene sap onderweg.

 Shoot op Times Square

De avond valt en Anouk en ik lopen naar Times Square. Het risico om als een echte New York snob te klinken, dit is een plek die ik meestal liever vermijd. Toeristenparadijs. Maar hey, hier zijn, laat in de avond tussen honderden mensen voor een fotoshoot is fab. Anouk wijst op het scherm waarop ze ooit levensgroot in een klein bikini verscheen, Times Square voelt zo groot. Ik voel me zo klein.

 Onze meisjes op Times Square

De modellen komen een voor een aan. Times Square is hun catwalk. Je zou slechter kunnen doen als model. De uitdaging is om extra's voor hun eigen shoot te vinden. En dat snel, want we hebben niet de hele nacht. Dirk rent heen en weer en springt overal, zozeer dat zijn schoenzolen de volgende dag totaal verwoest zijn. Anouk en ik smelten in de toeristenmenigte, maken foto's en voelen ons trots.

 Wat is 34 gedeeld door 6?

Tegen de tijd dat iedereen is gezien en gefotografeerd, hebben we dorst. Midtown is niet bepaald de buurt voor de beste bars, maar het is laat en we zijn dorstig en opgewonden van de hele boel, dus de Ierse pub in onze straat is prima. Marc, onze reporter, en ik bestellen een fles wijn om te delen. De verhalen-die-niet-mogen-worden-gedeeld beginnen te vloeien. Wat in New York gebeurt, blijft in New York, maar ik kan je vertellen dat de tranen van het te veel lachen op die stoffige barvloer vielen. Wanneer de fles op is, debatteren we of we voor een ander glas moeten gaan of een andere fles moeten bestellen, wat meestal goedkoper is in New York. Een glas kost 9 dollar, een fles 34. Je krijgt 6 glazen uit een fles. Anouk en ik kijken elkaar aan en zeggen op exact hetzelfde moment: “wat is 34 gedeeld door 6?” En staren nog 3 minuten naar elkaar in de hoop dat de ander zal antwoorden. Fris is niet een bijvoeglijk naamwoord dat zou zijn gebruikt om ons te beschrijven.

 Het vlees is zwak

Omdat het vlees zwak is, en onze rekenvaardigheden niet meer zo geweldig zijn, gaan we voor de fles. En er volgen meer verhalen. En tranen. Jetlag? Helemaal niets. Wanneer we eindelijk om 2 uur “s nachts de hotelhal binnenrollen, begroet een charmante man ons. ”Anouk Voorveld? Is dat echt jij?”

Anouk staat rechtop. Het is talentenscout Michael Sanka, een van de mensen die aan haar zijde stond tijdens haar succesvolle modellenjaren, en niet toevallig, onze gastjurylid voor de eliminatie de volgende dag. We kletsen beleefd en gaan dan echt, echt naar bed.

 Vergeet je me nog?

De volgende dag in onze studio in Redhook Brooklyn, steek ik mijn hand uit naar Michael. “Ik ben May. We hebben elkaar gisteravond ontmoet.” “Ja, ik herinner me je, lieve May,” antwoordt hij. “Maar ik ben zo verrast dat je me nog herinnert.” Oef. Slok.

Het was een van de beste eliminatierondes ooit.