Homepage

Hoe het werkt in New York

DE DO’S EN DON’TS

Af en toe kijk ik in de vreselijk irritante ‘andere berichten’ box op Facebook. Tot op de dag van vandaag zie ik er geen nut in om een map te hebben waar berichten van niet-vrienden en spam samenkomen. Wat is er mis met het hebben van een niet-vrienden map en een spam map? Of gewoon een spam map. Maar samen? Ik begrijp het niet. Maar ik dwaal af. Terug naar het heden.Op dit moment zit ik op een openbaar terras, onder een parasol en open ik de gevreesde inbox. Naast een paar obscure spam berichten, tel ik niet één, niet twee, niet drie, maar 12 berichten van complete vreemden die hun volledige vluchtinformatie delen en vragen of.

ik nog tips voor New York heb . Ja, misschien probeer je. mijn blog te bekijken of een aantal artikelen die ik heb geschreven voor Amayzine De aanvankelijke gevoelens van milde irritatie maken snel plaats voor enige trots. Ik ben eigenlijk heel gevleid door al deze verzoeken en voel me een beetje een New York guru. Zelfs na twee jaar stap ik soms nog steeds in de verkeerde metro (vind “live” bewijs op snapchat) en google maps blijft mijn BFF. Dus totale guru, misschien nog niet helemaal.!?

Dus nu denk je misschien: “oh hier komt weer een lijst met plaatsen waar je moet.

eten en drinken en dansen ‘. Nee. Ik heb besloten mijn guru-heid naar een ander niveau te tillen. Wat we vandaag bekijken is New York in termen van hoe en wat niet. Kortom: de do’s en de don’ts in de Big Apple.‘Altijd, altijd ID meenemen.

Ik word in restaurants gevleid met elk glas wijn dat ik bestel. Een bestelling van Sancerre volgt snel met de (muziek in mijn oren) vraag: ‘Mag ik uw ID zien, alstublieft?’. Ik was eerder onder de indruk dat elke keer dat dit werd gevraagd, ik werd gezien als zijnde onder de 21. Maar helaas was dat niet het geval. De leeftijdsgrens is inderdaad 21, maar je moet ID tonen tot 40! Dus als ze denken dat je onder de 40 bent, moeten ze formeel om een foto-ID vragen. Dus neem altijd je rijbewijs of iets mee, want anders is het echt gewoon een cola en tonic zonder de gin. En wat clubs betreft, zonder ID kom je er niet eens in.

Waarom de rekening meteen op tafel ligt.

Ik kan hier nog steeds niet aan wennen. Op het moment dat je je vork neerlegt BAM: de rekening ligt op tafel. Europeanen voelen zich behoorlijk weggejaagd door dit fenomeen. Ze staan erom bekend dat ze genieten van een avond aan tafel na een maaltijd, maar de rekening is een teken dat het tijd is om door te schuiven. Amerikanen zien dit anders. Het is gewoon service. Wat hen betreft is het aan de klant om te bepalen wanneer de rekening wordt betaald en wordt deze dus meteen gegeven. Logisch? Misschien een beetje. Maar ik hou er nog steeds van om de borden op tafel te hebben, rustig nog een fles wijn te bestellen en door te blijven knabbelen en kletsen, zonder dat de rekening me aankijkt.

Overigens, zo betaal je.

Ik heb je eerder verteld.

dat alles hier met een pinpas of creditcard wordt betaald. En het werkt zo. Je krijgt de rekening in een map. Je controleert het. Dan stop je je creditcard in dezelfde map. Deze wordt door de ober meegenomen. Hij haalt je kaart door het betaalapparaat en brengt je twee bonnen. Eén is de ‘merchant’ kopie. Hier wordt de fooi (minimaal 18%) opgeschreven, je tekent en de transactie is afgerond. Ik vind dit een behoorlijk wiskundige prestatie om de fooi te berekenen, want dit moet je zelf doen. De fooi wordt dus pas later opgeschreven en dit is allemaal volledig gebaseerd op goede trouw. Controleer daarom altijd je kopieën en zorg ervoor dat je die klantkopie meeneemt. Je kijkt er waarschijnlijk nooit meer op terug, maar toch. Beter veilig dan sorry. Hoe om te gaan met de ‘hallo, hoe gaat het?’.

Waar je ook “hallo” hoort, het wordt gevolgd door een “hoe gaat het”. Dit is puur een uitbreiding van de welkomstgroet en geen uitnodiging om diep in te gaan op je huidige toestand. Maar, wat zeg je? Aan de Westkust is het heel eenvoudig. Je geeft het gewoon meteen terug. Dus op hun ‘Hallo, hoe gaat het?’ antwoord je ‘Hallo, hoe gaat het?’. En dat is het einde ervan. Hier aan de Oostkust is het iets anders. Hier antwoord je met ‘Goed, dank je’ en misschien zelfs ‘Goed, dank je. Hoe gaat het met jou?’. Niet meer, niet minder.”

Praat hier niet over met Amerikanen.

Amerikanen zijn heel, heel gevoelig. Een klein praatje over politiek? Niet gedaan. Praat over religie? Niet gedaan. Over persoonlijke zwakheden? Niet gedaan. Amerikanen vinden Europeanen heel direct. Als Europeaan vind ik het soms moeilijk en heb ik ‘de blik’ een paar keer mijn kant op gekregen. Je weet wel, die ogen die zeggen: ‘vraag je dat serieus?’, terwijl ik absoluut geen kwaad bedoel. Ik heb een tactiek gevonden tegen deze blikken die het ongemakkelijke moment in de kiem smoort. Ik geef een klein lachje, leg mijn hand op mijn hart en zeg: ‘Oh, het spijt me, dat is zo Europees van mij om te vragen.’ Vaak krijg je een knikje, het gesprek gaat soepel verder naar een ander onderwerp en alles is weer goed.

Alles is geweldig!.

Dit is een beetje een uitbreiding van het vorige punt. Alles is ‘geweldig’ zolang je met iemand praat die je niet zo goed kent. Zeg niets over mogelijke zwakheden die persoonlijk kunnen worden opgevat. Vermijd het stellen van vragen die dieper ingaan op mogelijke voortplanting bijvoorbeeld. Dat is behoorlijk gevoelig en kan niet zo geweldig zijn (ik spreek uit ervaring). Vraag alleen naar dingen waarvan je weet dat ze ook geweldig voor hen zijn. Breek het ijs door alles te vertellen over wat jij ‘geweldig’ vindt en pas dan kan de kans komen om iets dieper te gaan. En dat is natuurlijk: geweldig!

Geldgericht

Amerikanen en misschien vooral New Yorkers zijn heel geldgericht. Het voordeel is dat je niet per se een opschepperige spierbundel bent als je een dure auto hebt. Als je een Porsche rijdt, dan heb je een goed jaar gehad. In dat opzicht geven Amerikanen je meer krediet. Het nadeel is dat je New Yorkers kunt tegenkomen die alleen maar over geld praten en dat misschien niet is waar jij vandaan komt. Ik was niet lang geleden op een verjaardag en zat naast een Amerikaans stel. Hij: dure horloge. Zij: grote Birkin. Ze werkten allebei in de financiële sector. Hij draaide zich naar me toe, pakte zijn telefoon en kon niet stoppen met praten over al zijn auto’s, de grootte van zijn huis, de badkamer uit Italië en dat ze net terugkwamen uit Miami omdat die Birkin aan haar arm uitverkocht was in New York. Ze waren serieus naar Miami gevlogen voor een paar uur om een tas te kopen! Het enige wat ik kon doen was pijnlijk lachen van de verkeerde kant van mijn mond.

Roken is nergens toegestaan.

Niet op terrassen, niet in bars, op pleinen en zelfs niet in het park. Roken is officieel niet toegestaan op elke plek die als ‘publiek’ kan worden gelabeld. Dus pas op als je van plan was om even snel een sigaret op te steken in Central Park. Er wacht een flinke boete. De club is inderdaad minder streng, maar toch, pas op.

Topless is overal toegestaan.

Klinkt gek, maar het is waar. Als vrouw mag je vrij rondlopen met je meisjes bloot. Zolang het niet voor geld is en je dat kunt bewijzen. En net toen je dacht dat Amerika zo preuts was. Niet dus. Lang leve blote borsten!

Af en toe kijk ik in de vreselijk irritante ‘andere berichten’ box op Facebook. Tot op de dag van vandaag zie ik er geen nut in om een map te hebben waar berichten van niet…