To selfie or not to selfie

Op zondag keek ik naar een live wedstrijd (wat zeg ik ‘wedstrijd’, De Derby) tussen Lazio en AS Roma. Voetbal. Het vuur knetterde, ik mocht al een glas wijn en deze dingen maken mijn schat zo extreem gelukkig. Bovendien zijn de Italiaanse spelers niet moeilijk om naar te kijken. Tot Francesco Totti een van zijn gebronsde buik nam.

Wat deed hij? Na zijn tweede doelpunt (oké, oké, het was het gelijkmakende doelpunt tijdens de spannendste wedstrijd van het jaar), liep hij naar iemand toe (ik geloof dat het zijn fysiotherapeut of zoiets was), pakte zijn telefoon en nam toen een selfie voor de juichende menigte. En hij nam er de tijd voor. Hij streek zijn haar glad, tuitte zijn lippen. Klikte, plaatste en ging toen weer verder met spelen.

Wat leidde tot behoorlijk wat commotie. Vooral van de coach van het opposing team, maar goed. Het zette me aan het denken; wanneer is het ongepast om selfies te nemen?

Nou, ik vond er nog een paar meer.

Laten we beginnen met Auschwitz-selfies. Geen grappen. Jonge meisjes die eendengezichten maken onder de Arbeit Macht Frei-poorten met #Polen en #Joods. En daaronder een opmerking van een jongen: OMG schoonheid! Oh lieve mensen, waar moet ik beginnen met uitleggen hoe verkeerd dit is?

Laten we dan doorgaan naar ongelukselfies. Stel je voor dat je over de M25 rijdt en drie auto’s een botsing hebben, brandweer, politie, ambulance, iedereen is ingezet. Je bent daar op dat moment, hebt niets beters te doen en denkt; ach, ik neem even snel een ongelukselfie.

Het gebeurt ook bij andere calamiteiten. Ik verwacht half de eerste in-een-brand selfie met brandende schepen op de achtergrond. Alles wat een calamiteit is, is al slecht. Laten we het daarbij laten. En selfies met slechte dingen = ongepast.

Als je al de dader bent geweest van een ongepaste selfie, vergeef ik je. Je bent in goed gezelschap. De meest ongepaste selfie ooit genomen was door Obama op de begrafenis van Nelson Mandela. Maar doe het niet meer. Beloven?