je bankrekening saldo ontkennen

kijk, ik ben meestal rigide tegen ongefundeerde man/vrouw clichés, maar soms is het gewoon de bittere waarheid. Ik denk dat het echt een vrouwelijke eigenschap is om struisvogelachtig te negeren de strakke aard van hun bankrekening. Zoals in: niet kijken zodat er geen bevestiging is dat ik blut ben; wat betekent dat ik niet blut ben.

Je kunt geen voet tussen de deur krijgen in dit argument als je het mij vraagt, maar het is misschien niet de meest verantwoorde manier om met je financiën om te gaan. Jet en ik heb je eerder verteld dat we allebei een totale ramp zijn als het om administratie gaat. Daarom betaal ik alleen voor dingen met automatische betalingen, omdat ik anders altijd vergeet te betalen. Rekening blijven meestal ongeopend en stapelen zich op totdat er een binnenkomt met grote rode letters, dreigend met een boete als ik niet onmiddellijk betaal, wat ik doe uit angst om naar de gevangenis te gaan of nog erger; dat ze mijn kleren en schoenen in beslag nemen.

Vorige week had ik weer een betalingsprobleem, het had iets te maken met nieuwe schoenen (niet iets wat mijn vader als een slimme investering zou beschouwen, sorry pap). Je kent het wel, het was het einde van de maand, net op reis geweest en ik geef toe dat ik een moment van paniek had toen ik voor de schoenen betaalde. Dat deed me nadenken over hoe ik geld kon besparen en hoe ik aan wat extra cash kon komen.

Dat is wat May-Britt doet, ze controleert nooit haar bankrekening. “Ik heb een ingebouwde balansmeter en weet altijd wat ik kan en niet kan uitgeven. Geen wiskundewonder, gewoon een gevoel. Ik weet gewoon wat binnenkomt, zodat ik weet wat eruit kan. Maar ik kan overbelast raken als ik de grens overschrijd. Ik ga meteen in ‘spaarmodus’. Gewoon voor even.”

Jet doet hetzelfde als ik. Negeer. Niet kijken. Wat je niet kunt zien, is er niet. We steunen elkaar daarin en we zeggen tegen elkaar dat we op dingen gaan bezuinigen:

Jet: “Ik moet echt op mijn uitgaven letten. Mijn geld raakt snel op.”

Lies: “Ja, gosh, ik ook. Hard blut.”

Jet: “Hé, maar gaan we volgende week nog uit eten?”

Lies: “Ja! Natuurlijk! We gaan gewoon ergens goedkoop.”

(wanneer we eindelijk besluiten naar een niet zo goedkoop maar betaalbaar restaurant te gaan)

Beiden: “Zullen we nog een fles bestellen? of twee?”

Kortom, plezier wint met gemak. Of we het nu over schoenen of gezellige diners hebben; de bankrekening is altijd de underdog. Je moet plezier hebben, toch?