Toen ik gisteravond naar bed ging en het weerbericht controleerde, werden woorden als zonnig, redelijk warm en gedeeltelijk bewolkt genoemd. Toen ik vanmorgen wakker werd en naar buiten keek, leken woorden als stortregen, herfst en boze wolken meer gepast. Kijk, het is een vervelende Nederlandse gewoonte om over het weer te klagen en over het algemeen heb ik niet veel te klagen, want hallo, ik ben in New York, herinner je je dat?? Maar ik ga het toch doen, omdat ik er zin in heb.

Het heeft de hele dag geregend. Op een afspraak verschijnen en er presentabel uitzien is een onmogelijke missie, mijn haar is pluizig en gaat recht omhoog en dan is er het outfitprobleem. Vorige week, toen ik het weerbericht controleerde (je weet dat ik obsessief met het weer bezig ben geweest), stond er 30 graden en zonnig, heel zomers. WEL, NEE-O! Mijn koffer was volgepakt met zomerkleding, die nu totaal nutteloos is, en ik heb last van een tekort aan warme kleding. Een goed excuus om te winkelen, maar toch, ik had liever anders gehad.

Hoe dan ook, mijn dinsdag begon met een afspraak bij een geweldig PR-kantoor in New York op Broadway, midden in Soho. Daarna liep ik om de hoek naar Suitsupply, mijn vriend Nish werkt daar en ik had beloofd om af te spreken voor koffie en lunch. Na een grand tour van het kantoor (fantastisch verblindend) en een bezoek aan de Suit School (waar potentiële nieuwe medewerkers worden opgeleid in het maatwerk) gingen een deel van ‘de crew’ en ik naar een klein Mexicaans restaurantje een paar blokken verderop. Een plek die je gewoon zou overslaan als je geen idee had hoe geweldig hun eten is.

Daarna was mijn schema leeg tot vijf uur 's middags, dat is wanneer ik een andere vergadering gepland had en daarna was het drankjes met Kirsten van Suitsupply. Dus ik had zin om die lege uren op te vullen met wat typen in een café of gezellig restaurant. De regen kwam echt hard naar beneden, maar de eerste plek die ik bereikte had geen Wi-Fi, de tweede liet me niet zitten zonder eten te bestellen en de derde was vol. Ondertussen was ik doorweekt tot op mijn huid, dus gaf ik het op en liep naar Le Pain Quotidien. Prima natuurlijk, maar Starbucks. Ik voltooide mijn artikelen voor de komende dagen en was op het punt om mezelf droog te noemen toen mijn eerste afspraak afzegde. Ik ben het zat om het koud te hebben en ik zegde Kirsten af en nam de metro naar mijn hotel.

Wat wil een natte en koude persoon? Een bioscoop. Dat is waar ik heen ging. Ik zag Entourage de film en als ik de kans krijg, raad ik iedereen sterk aan om het te zien. Vooral als je de tv-serie helemaal hebt opgenomen. Morgen beloven ze zonneschijn, daar kijk ik naar uit. Wat ik verder ga doen, zal in het volgende dagboek worden onthuld. Zoals Bill zou zeggen: ‘Doei kinderen!’