Single shaming

Deze week zaten mijn vriend en ik bij de open haard met een fles wijn. Zet twee vrouwen bij elkaar die elkaar al een tijdje kennen en het zal onvermijdelijk gaan over mannen, liefde, seks en alles wat daarbij komt kijken. We zijn allebei single, alleen, voor onszelf, beschikbaar, geef het een naam, maar we zijn niet in een relatie. We kwamen allebei tot de conclusie dat er een fenomeen is waar we allebei mee te maken hebben: de blik.

De blik is een bepaalde blik vergezeld van bepaalde opmerkingen die elke vrouw zonder vriend op een gegeven moment te horen krijgt. Vooral bij familie bijeenkomsten of andere sociale evenementen van mensen die niet bekend zijn met je persoonlijke leven. Een gesprek dat begint met de blik en als volgt gaat:

Iemand: “Dus, Liesbeth, heb je al een leuke vriend?”
Ik: “nee, ik heb geen vriend.”
Iemand: …. De Blik ….
Iemand: “waarom niet?”

Ten eerste is dit een domme vraag. Waarom moet ik verantwoordelijk zijn voor het feit dat ik geen vriend heb? Als ik had gezegd dat ik wel een vriend had, zou je niet hebben gevraagd waarom? De afwezigheid van een relatie wordt nog steeds gezien als een tijdelijke fase, als iets dat opgelost moet worden met een nieuwe relatie, want dat is wat we allemaal willen, toch?

De blik is het moment waarop alles samenkomt. Het hele pakket: vooroordelen, stereotypen en clichés van de alleenstaande vrouw. Opvallend, zelfs in 2015, hebben mensen de neiging om medelijden te hebben. Een dom misverstand, resulterend in domme vragen over de afwezigheid van een man. Welke antwoord verwachten ze? Iets in de trant van “ik heb gewoon geen tijd?” of “ik ben nog niet klaar?” Allemaal non-antwoorden, want als je vijf minuten later je droomprins ontmoet (als je in het concept gelooft) heb je wel tijd en ben je er helemaal klaar voor.

Natuurlijk zijn er altijd praktische redenen. Je bent net uit een relatie gekomen, je emigreert naar andere delen van de wereld, maar afgezien daarvan begrijp ik niet waarom de vraag nog zo vaak wordt gesteld. En de blik is zo wijd verspreid. Ik ben 26 en krijg de blik van oudere vrouwen. Maar op het moment dat ik 30 word, krijg ik de blik weer en weer van de bakker tot de slager en weer terug. Vrouwelijke vriendengroepen worden als zielig gezien, ze hebben de boot gemist, vruchtbaarheid neemt af, frustratie groeit.

Laten we kijken naar een man van zeg 35. Niemand beschouwt hem als zielig als iemand die alleen achterblijft. Hij kan kinderen krijgen tot hij 60 is, hij geniet van zijn leven en gaat niet snel een verbintenis aan. Vooral niet met een wanhopige vrouw die nu moet bevallen! De 35-jarige man kan rondslapen, niemand vindt dat vreemd. Bovenop dat alles kijken toegewijde vrienden jaloers toe hoe hij met talloze meisjes naar bed gaat terwijl hun zwangere, chagrijnige vrouwen hen seks weigeren. De 35-jarige single man is een ‘vrijgezel’, de vrouwelijke versie een ‘restje’.

Er zijn genoeg vrouwen die zich hier niet door laten storen, maar ik voel me altijd een beetje ongemakkelijk na het krijgen van de blik. Het is erger wanneer die persoon zegt: ‘Maar je bent zo’n mooi meisje. Hoe kan het dat je geen vriend hebt?’ Dat maakt me echt boos. Heel denigrerend. Als ik zo’n mooi meisje ben, wat maakt dat hen aan te nemen dat ik zelfs een vriend wil? Hallo! Ik heb plezier in mijn eentje, dank je wel.

Dus mensen in een relatie, zouden jullie alsjeblieft kunnen stoppen met het beschamen van singles met de blik? Het is slechts een kwestie van tijd voordat ik jullie ga vragen hoe lang het geleden is dat jij en je perfecte vriend seks hebben gehad in jullie perfecte huis? Of of je de tijd vindt om uit te gaan voor een drankje, in de bar te hangen tot de dageraad nu jullie perfecte wonder #blessed is geboren?