4 verzorgende dingen waar je je niet schuldig over hoeft te voelen

Wanneer je je eerste kind krijgt, wil je alles goed doen. Ik herinner me dat ik met mijn eerste dochter (ik heb nu drie) altijd dacht: zij is mijn schone lei; ik ga alles goed doen met haar. Dus ik heb veel nagedacht over haar eerste maaltijden, ik probeerde een balans te vinden die haar zou helpen haar smaakpalet op de best mogelijke manier te ontwikkelen.

Ik bedacht ook een heleboel dingen waarvan ik zei dat ik ze nooit meer mocht doen nu ik een moeder was. Zoals door mijn huis lopen met een wijnglas in de hand. Iets wat ik regelmatig deed maar dat was nogal chaotisch. Een moeder moet controle en organisatie uitstralen. En elke keer als iemand mijn kind snoep aanbood, keek ik geschokt. Suiker; de gedachte alleen al…

Drie kinderen later ben ik een beetje afgeweken van mijn oorspronkelijke plan. Wacht, dat moet ik terugnemen. Ik drijf er vanaf. En jij waarschijnlijk ook, dus laten we een pact sluiten om te stoppen met ons schuldig te voelen wanneer dingen niet gaan zoals je aanvankelijk had gepland.

1.     In je bed

Mijn eerste kind sliep bijna nooit in haar eigen wieg en nu (bijna 8 jaar later) claimt ze nog steeds ons bed als het hare. Dus ik had gepland om anders te zijn met mijn andere twee, wat prima werkte totdat ze zich realiseerden hoe gezellig en leuk ons grote bed is. En totdat we allemaal The Voice in ons bed begonnen te kijken en elke vorm van sexy tijd met je man wreed werd overgenomen door familietijd met chocolade en chips in bed.

En dus heb ik me overgegeven en gerealiseerd dat er binnenkort momenten zullen zijn waarop ze hun slaapkamerdeuren en dagboeken voor mij op slot doen. En tot die tijd ga ik er zoveel mogelijk van genieten.

2.     Snoep

Heel lang heb ik geprobeerd om een van mijn kinderen in een suikervrije omgeving op te voeden. Ik introduceerde haar aan rijstwafels en deed alsof het een soort koekje was, muesli was net zo goed (of zelfs beter dan) cruesli en al haar sappen kwamen uit biologische supermarkten. Totdat ik ineens tegen mezelf zei: wat ben ik aan het doen? Dit zou betekenen dat elke keer dat een kind op school lekkernijen uitdeelde, mijn dochter nee zou moeten zeggen. Hoe oneerlijk zou dat zijn? Kijk, cola is een no-go (hoewel ik af en toe misschien laat ze een klein slokje uit mijn blikje nemen) en je zult nooit zakken vol snoep in ons huis vinden, maar zeggen dat ze nooit snoep mogen hebben is zeker niet het geval. Laat het los, je wilt niet dat ze gek worden als ze ooit in de aanwezigheid van suiker zijn, toch?

3.     Gooi het weg

Ik las ooit een column van een getrouwd stel dat, zodra hun kinderen diep in slaap waren, op een schattenjacht naar speelgoed gingen en vuilniszakken vulden met het speelgoed van hun kinderen en het in de vuilnis gooiden. En niemand merkte het ooit. Klinkt als een geweldig plan voor mij. Om de een of andere reden lijkt het alsof de verzameling van mijn kinderen elke week groeit. Dus met het motto ’wat ze niet weten, doet ze geen pijn‘, zou ik ook deze maandelijkse schattenjachten voor speelgoed kunnen beginnen.

4.     Hun kunst en knutselwerkjes weggooien

Dit is nog steeds een beetje een gevoelig onderwerp. Vooral wanneer mijn kinderen hun tekeningen in de vuilnis vinden. “Mama, ik denk dat er iets vreselijk mis is gegaan. Je hebt per ongeluk mijn tekening in de vuilnis gegooid.” Ik ben te veel een lafaard om ze te vertellen dat ik het opzettelijk deed, dus probeer ik het stiekem te doen. Want hun kunst en knutselwerkjes kunnen zelfs erger zijn dan het weggooien van hun speelgoed. De stapel blijft maar groeien en met alle respect voor mijn kinderen en hun creatieve leraren, zijn ze niet allemaal meesterwerken. Bovendien heb ik drie kinderen en ik zou ervoor kunnen kiezen om ze allemaal in dozen te bewaren, maar we leven in de 21ste eeuw, dus hier is een oplossing: maak een foto. Op die manier heb je de herinnering en neemt het geen ton ruimte in beslag. Hetzelfde geldt trouwens voor moederdagcadeaus, maar de gedachte om die ook kwijt te moeten…^ste Wanneer je je eerste kind krijgt, wil je alles goed doen. Ik herinner me dat ik met mijn eerste dochter (ik heb nu drie) altijd dacht: zij is mijn schone lei; ik ga alles goed doen met haar.