WAAROM VROUWEN HUN POST NIET OPENEN

Lang geleden schreef ik een artikel over dingen waar je mee weg kunt komen voordat je 30 wordt, die niet meer werken als je deze leeftijd hebt overschreden. Een van die dingen was het niet openen van je post, en daarmee het negeren van Potentieel Belangrijke Zaken.

Nu weet ik niet of dit een vrouwen ding in het algemeen is, maar in ons redactieteam zijn Jet, May en ik schuldig. Voor mij is dat een argument dat standhoudt in de rechtbank. Wanneer ik de voordeur open en blauwe enveloppen, bankafschriften, verzekeringsbrieven of andere soortgelijke dingen op de trap zie liggen, stap ik er gewoon met een grote stap overheen. Ik kan dit minstens vijf dagen volhouden, totdat mijn buren, met wie ik de trap deel, het verzamelen en op ‘mijn’ trap leggen (ze liggen iets hoger). Punt genomen.

Er komt een moment dat ik ze oppak en naar binnen neem om ze later te openen “wanneer ik tijd heb“. Maar zoals ik net heb geschreven, open ik mijn post eigenlijk niet, dus doe ik dat niet. De stapel wordt steeds hoger en verandert in een chaotische catastrofe, die me met twee opties laat.

“GELUKKIG EINDIGT MIJN FINANCIËLE VERANTWOORDELIJKHEID VOOR JOU WANNEER JE 27 WORDT, DAT IS NOG ÉÉN MAAND!”

Een deel van de stapel is niet langer urgent en een ander deel is in de categorie code rood beland met felle sancties boven mijn hoofd. Kijk, mijn theorie is altijd: als het belangrijk is, bellen ze wel. Zolang ze me niet hebben gebeld, is alles A-okay. Een zeer sterke theorie, als ik dat zelf mag zeggen, maar niet iedereen is het met me eens.

Een van die mensen is mijn vader. Hij had bijna een hartaanval toen hij binnenkwam om Disco te voeren terwijl ik op mijn reis naar Milaan was. Hij moest zich een weg banen door de stapels ongeopende enveloppen. Mijn vader, een man van verplichte orde als het gaat om Potentieel Belangrijke Zaken, bombardeerde me met boze sms'jes waarin hij me vertelde dat ik de gevangenis in zou gaan als ik mijn post niet ONMIDDELLIJK opende en WAT Dacht ik wel. “Dat is waarom je je AL DIE SCHOENEN KUNT VERGRENGEN!” En mijn favoriet; “GELUKKIG EINDIGT MIJN FINANCIËLE VERANTWOORDELIJKHEID VOOR JOU WANNEER JE 27 WORDT, DAT IS NOG ÉÉN MAAND!”

verplichting en verantwoordelijkheid bestaan niet

Gelukkig was ik goed voorbereid, zoals verwacht was er een probleem met de bank, maar toen hadden ze me gebeld en me netjes geïnformeerd over de situatie (theorie blijkt juist) en was alles geregeld. Alleen, ja, nou ja, die stomme brieven bleven maar komen, daar kon ik niets aan doen.

De reden om brieven niet te openen is dat ik van het soort Disneyland gevoel hou en dat omvat geen dingen zoals verantwoordelijkheid en verplichting. Ik wil niet geconfronteerd worden met zure druiven zoals belastingformulieren. Laat me gewoon met rust en houd al dat gezeur over gasrekeningen en opstalverzekeringen voor jezelf. Ik wil niets horen over Waternet of mijn energierekening of zorgverzekering. Ten eerste weet ik dat op het moment dat grote bedrijven me brieven gaan sturen, ik ze niet zal begrijpen en ten tweede, als ik ze wel begrijp, wil ik er niets mee te maken hebben.

De oplossing is simpel; open ze niet. De kunst van het doen alsof ik een struisvogel ben en mijn hoofd in het zand steek, is mijn tweede natuur geworden, ondanks de potentieel strafbare gevolgen. Misschien zouden mensen zoals mijn vader en de belastingdienst me een beetje medeleven kunnen tonen in plaats van altijd boos op me te zijn.