Happy & Healthy

Geheime eters

Stel je dit voor: de deurbel gaat en VIJF potten Ben & Jerry’s ijs worden afgeleverd op kantoor. We konden onze opwinding niet bedwingen, want als Ben & Jerry arriveren, kun je ze niet laten wachten. Jij weet het, ik weet het.

In de keuken scheppen we wat ijs in een paar kommen voor degenen die wat wilden. Je weet wel, de bescheiden hoeveelheid. Eén schep van alle vier de smaken. Dan ga ik terug naar mijn bureau. Een paar minuten later is mijn kom leeg. Iedereen ziet er tevreden uit, is het ijs vergeten en gaat weer aan het werk. Maar nee, niet voor ons geheime eters. Geef me één klein hapje van Cookie Dough en ik wil de hele pot. Ik kijk naar de keuken. Zal ik? Nee, natuurlijk niet. Ken je plaats. Weet je hoeveel calorieën er in B&J’s zitten? Je zit tegenover het fitte meisje van kantoor, verdomme. Meisje, je hebt genoeg gehad.

”Na veel lachende emoji’s wordt het vrij duidelijk dat ik de nerd ben met een schuldgevoel”

Dertig seconden later bevind ik mezelf in de keuken en schep ik al het cookie dough uit de B&J. Ik heb het allemaal nodig. Ik moet de bodem van de pot kunnen zien. WAAROM ben ik zo? Oké, dus terug naar de keuken. Ik schep domweg het deeg eruit en godzijdank komt er niemand binnen om wat thee of koffie te pakken. Oh de schaamte. Oké, oké, badass, niemand heeft me gezien. Missie volbracht.

De volgende ochtend verscheen er een foto in onze Amayzine WhatsApp-groep. WIE HEEFT ALLE KOEKJES UIT DE COOKIE DOUGH IJS GESCHEPT? Betrapt. Plan B: ontkennen, ontkennen, ontkennen. Dat werkt altijd. Ik had geen idee. Ik hou zelfs niet van ijs. Zie ik eruit alsof ik zoiets zou doen? Ik was gisteren zelfs niet op kantoor. Na veel lachende emoji’s wordt het vrij duidelijk dat ik de nerd ben met een schuldgevoel. En dank aan drie van mijn lieve collega's voor het benadrukken door te schrijven: KIKI!!!! En beste Ben & Jerry, haal alsjeblieft het cookie dough ijs uit jullie assortiment, want het gaat mijn ondergang worden.