Travel & Hotspots

May-britt’s Milan Diary

Day 2

Ook bekend als de circus genaamd Milan Fashion Week. Wanneer je uit een taxi stapt en de chauffeur je een ‘buona sfilata’ wenst. Zoals in: heb een geweldige show. Dat gebeurt alleen hier. In Parijs zijn ze veel te preuts om te zeggen dat ze geïnteresseerd zijn in mode. New York is veel te groot om een taxichauffeur te vinden die zelfs weet dat het modeweek is en Londen, daar moet ik maar eerlijk over zijn: ik ben daar nooit tijdens de modeweek geweest, dus ik heb absoluut geen idee hoe het is.

Maar in deze stad, in deze stad weten ze dat Fay een show heeft een paar blokken verderop van de Gucci-show, dat Alessandro Michele de locatie heeft veranderd van Viale Piave naar Via Valtellina en wanneer je zegt ‘laat me gewoon ergens afzetten, het maakt echt niet uit waar’, dan zetten ze je precies voor Corso Como 10 af.

Milaan. De stad waar alles mogelijk is en alles wordt geaccepteerd. Of het nu in de naam van de liefde is of in de naam van mode. Dus het was duidelijk absoluut geen probleem om een omweg te maken om iemands uitnodiging voor de Gucci-show op te halen als een extreme maatregel om het beste van het beste van mode van dichtbij te ervaren. En uit respect voor mode ben ik niet naar binnen gegaan. Alles werd live gestreamd van buiten en ik kon nuttig zijn en een taxi vasthouden voor een modevriendin van mij voor na de show (ze is binnengekomen) en we konden door naar Linate.

Ik ben misschien niet binnen geweest in de locatie, maar dat betekent niet dat ik niet een goede indruk van alles heb gekregen van buitenaf. En hey, ik had 's ochtends Patrizia Pepe geïnterviewd en na de Gucci-show (er is een nieuwe periode BG, voor Gucci en AG, na Gucci) zou ik naar een ander hotel gaan. Een die ik willekeurig had geboekt op Booking.com, maar geen klachten. Gang, douche, slaapkamer en woonkamer precies in het dode centrum van de stad. En goed wifi. A+ voor deze plek. Ik hoef me niet continu aan te melden in tegenstelling tot de rest van internetverbindingen in Italië die me steeds om inlogcodes vragen.

Hoe dan ook. Ik verliet mijn appartement in het dode centrum van de stad omdat ik ontslagen zou worden uit mijn rol als moeder als ik niet thuis zou komen met iets van de Disney Store voor mijn meisjes. En dus ging ik naar Disney en dat is wanneer ik complete chaos op straat zag. Recht voor de Max Mara-winkel. Ik kan bijna niet geloven dat ik het bijna was vergeten. Het Max Mara-evenement. Met Gigi Hadid als eregast.

Ik manoeuvreerde door de menigte van hysterische tienermeisjes, die bleven schreeuwen dat ik ‘op de lijst’ stond omdat ik het gevoel had dat ik moest rechtvaardigen waarom ik naar binnen mocht en zij niet. Ze schreeuwden, ik filmde. Zij kregen water, ik kreeg champagne. Of prosecco. Wat het geval ook was, zij waren in de meerderheid, maar ik stond deze keer aan de goede kant van het hek.

Terwijl ik de hysterische menigte buiten filmde, tikte een Belgische collega me op mijn schouder… Gigi, links. Twee meter van waar ik stond.

Ik filmde alles, Facebook leefde het en bleef staren naar het groene fluwelen pak dat achter me hing. Dat mijn naam riep. 

Juist toen ik dacht dat alle hysterie voorbij was, kwam Gigi naar beneden. En voor ik het wist stond ik naast haar een selfie te maken. En we praatten. Ik vertelde haar dat ik Nederlands was en ze vroeg me waar ik vandaan kwam. Ik was team Amsterdam, zij was team Rotterdam. En trouwens, aangezien we nu toch aan het binden waren… Ik was degene die haar een high-five gaf tijdens de finale van Tommy Hilfiger. “Was dat echt jij??” Het spreekt voor zich dat Gigi en ik morgen onze vriendschapstatoeages laten zetten.

Toen Gigi eindelijk vertrok, praatte ik met Nicola Maramotti, mijn zeer gewaardeerde Max Mara-contact. Getrouwd met de zoon van de oprichter van Max Mara en verantwoordelijk voor alle internationale winkels. Om alle glamour van de dag van me af te schudden, liep ik naar het favoriete restaurant van mijn liefde en mij: Rosy y Gabriele. Niets fancy, maar zo Italiaans als je je maar kunt voorstellen. Aquarium aan de linkerkant, enigszins mislukte schilderijen overal, een stel gezinnen en het beste Italiaanse eten ooit. De ober herkende me en gaf me een klein tafeltje totdat ik mijn Belgische collega's spotte. Deze plek was ook hun verborgen parel. We aten, we praatten, we dronken. Over mode, over het leven en vooral ook over eten.

Milaan, ik hou van je. Omdat je me altijd dingen geeft die ik nooit zie aankomen.