Ik kan niet geloven dat ik dit zeg, maar het is ten einde. Ik had nooit in mijn wildste dromen gedacht dat twee maanden zo snel voorbij zouden gaan. Het plan was om mijn laatste week wat zonneschijn op te vangen op Koh Tao en te hopen zoveel mogelijk binge drinkende toeristen te vermijden. Nou, het liep iets anders dan gepland, want Koh Tao is niet zo ‘onbekend’ als ik had gehoopt en het is voornamelijk gevuld met precies die binge drinkende toeristen die ik hoopte te vermijden. Om op het eiland te komen, kun je een boot nemen vanaf Koh Samui of Koh Phangan, dus ik denk dat ik het waarschijnlijk had moeten weten. Maar goed, het is niet zo erg als…
…Samiu is, maar zeker heel anders dan Koh Lanta was. De eerste twee dagen waren warm en zonnig en ik deed precies wat ik had gepland: zonnen en werken. Ik had gepland om de hele zaterdag en zondag te werken zodat ik vier dagen ‘vrij’ zou hebben. Dus toen ik zondagavond mijn laptop afsluit, van de guesthouse naar het hostel navigeer om deel te nemen aan een typische nacht als backpacker, begon het buiten te gieten. REGEN. Vier dagen lang. En nee, niet alleen maar regen. Op zondagavond was er een storm. Het was vreselijk en het voelde bijna alsof het hele eiland werd weggeblazen. Sommige andere eilanden van Thailand, Phangan en Samui, hadden nog meer schade geleden; sommige van hun huizen stonden onder bijna drie tot vier meter water.
Ligbedden, zitzakken, tafels; alles was meegesleurd door de golven en weer op het eiland gedumpt met het tij. De veerboten besloten een paar dagen laag te blijven, wat betekende dat niemand het eiland op of af kon. Er waren geen snorkeltours, geen duikcursussen; absoluut niets te doen.
Niet per se de meest ideale laatste dagen in het buitenland na een geweldige reis, maar zo zij het. Ik had wat nieuwe vrienden gemaakt, dus we besloten gewoon rond te dwalen, vonden ons geluk in drank, en ik eindigde toch met wat werk tussendoor.
En toen kwam donderdag. De boten voeren weer en het was tijd voor mij om te vertrekken. De reis naar het vasteland leek een eeuwigheid te duren, aangezien de boot enkele omwegen moest maken om de gigantische golven te vermijden. Dus zoals je je kunt voorstellen, kwam de zeeziekte op en voor je het wist, werd iedereen ziek en opnieuw verscheen de regen. Dus de optie was: ziek zijn of regen. Ik koos ervoor om ongeveer anderhalf uur in de regen te zitten. Alles is beter dan het zicht van mensen die overgeven.
Na die heerlijke boottocht, stapte ik in een bus voor een reis van twee uur naar de luchthaven, daarna nam ik een vlucht naar Bangkok die ongeveer anderhalf uur duurde, waarna ik weer in een andere bus stapte om naar een andere luchthaven te gaan (waar ik vier uur wachtte om mijn zeven uur durende vlucht naar Doha te nemen, met een overstap van drie uur) en de kers op de taart was mijn 7,5 uur durende vlucht terug naar Amsterdam. Dus zoals je je kunt voorstellen, zou het woord ‘fit’ mijn toestand niet beschrijven toen ik landde, en ziek zijn de eerste paar dagen dat ik terug was, zal ook geen verrassing zijn.
Dus hoewel reizen niet altijd mijn ding is, was mijn reis geweldig en inspirerend. En nu ben ik weer thuis. Het kost wat tijd om eraan te wennen, maar ik wil je een klein geheim vertellen: ik heb mijn volgende reis al geboekt.
Jezus jongens, het zit er gewoon alweer op. Ik geloof dat nog nooit eerder twee maanden zó snel voorbij gingen. Het plan voor de laatste week was, zoals gezegd, om nog wat zon op Koh Tao te pakken waar hopelijk nog niet al te veel zuiptoeristen hadden toegeslagen. Nou, dat liep allemaal even helemaal anders.
Om te beginnen is Koh Tao toch echt best wel al ontdekt door de zuipende massa. Het eiland is te bereiken met een boot die eerst bij Koh Samui en Koh Phangan stopt, dus eigenlijk had ik het zelf ook wel al kunnen bedenken. Maar goed, het is niet zo erg als…
…Samui is, maar toch ook echt wel heel anders dan Koh Lanta was. De eerste twee dagen was het warm en zonnig en deed ik precies wat ik had bedacht: zonnen afwisselen met werken. Ik had het zo gepland dat ik zaterdag en zondag de hele dag achter m’n MacBook zou zitten zodat ik de laatste vier dagen weer even echt ‘vrij’ zou hebben. Dus als ik zondagavond m’n Mac dichtklap, van guesthouse naar hostel verhuis en me stort in het nachtelijke backpackersleven, begint het een paar uur later het opeens te regenen. Te REGENEN.
En dat heeft het vier dagen lang gedaan. En niet alleen regen, in de nacht van zondag op maandag heeft het zó hard gestormd dat de helft van het eiland is weggeblazen. Op de lager gelegen eilanden Phangan en Samui was het nog veel heftiger; daar stonden huizen echt drie tot vier meter onder water. Maar ook op Koh Tao was er enorm veel schade.
Ligbedjes, zitzakken, tafeltjes, alles werd meegesleurd door de golven en vervolgens weer met een enorme klap het eiland opgegooid. Echt, het was zo bizar. De ferrydiensten werden gestaakt, niemand kon op of van het eiland. Er gingen geen snorkeltours, geen duiklessen, er was echt helemaal geen reet te doen.
Dat waren niet per se de meest ideale laatste paar dagen van een verder heel geweldige reis, maar soit. Al snel had ik weer wat nieuwe beste vrienden en met hen wandelden we wat rond, zochten we ons geluk in vrij veel drank, en tussendoor zat ik uiteindelijk toch maar weer gewoon te werken.
En toen donderdag. De boten gingen gelukkig weer, het was tijd voor vertrek. De overtocht naar het vaste land duurde éindeloos, want de boot moest grote capriolen uithalen om de toch nog steeds gigantische golven te bedwingen. En dat trokken de meesten toch bijzonder slecht. Binnen was zo ongeveer iedereen over elkaar heen aan het kotsen en buiten was het inmiddels weer gaan regenen. Dus dat was de keus: kots of regen. Uiteindelijk heb ik dus bijna anderhalf uur in de zeikregen gezeten. Alles beter dan kots.
Na dat prettige boottochtje zat ik twee uur in een bus naar het vliegveld, daarna anderhalf uur naar Bangkok met het vliegtuig, daarna een uur in bus naar het andere vliegveld (daar mocht ik vier uur wachten op mijn zeven uur durende vlucht naar Doha, met een overstap van drie uur) en als toetje een 7,5 durende vlucht naar Amsterdam. Zoals je je wellicht kunt voorstellen kwam ik niet helemáál topfit aan, dus dat ik dit weekend ziek in bed lag is misschien ook niet zo vreemd. Ik zei het toch al: reizen is eigenlijk strontvervelend.
Maar op dat alles na was het een perfect heerlijke geweldig inspirerende reis. En nu ben ik weer in Amsterdam. Dat is behóórlijk wennen, maar ik zal jullie vast verklappen: de volgende reis staat al in de agenda.
