Happy & Healthy
WAAROM IK het omarmen om naar mijn dertigste te gaan
Nu ik bijna mijn 28e verjaardag vier, betekent het dat ik goed op weg ben naar dertig. Ik heb genoeg vrienden die al hun derde decennium hebben gevierd en afgezien van de uitzonderingen, zijn de meesten van hen er niet blij mee. Dertig. De vieze dertig. Het is een leeftijd waar veel mensen tegenop zien, want zoals Alphaville ooit zong: “Voor altijd jong, ik wil voor altijd jong zijn.”
Echter, hoe ouder ik word, hoe meer ik ervan hou. Ik zou iets heel anders kunnen zeggen als ik die leeftijd bereik dat mijn lichaam niet meer helemaal functioneel is, maar zolang alles werkt, zul je me niet horen klagen. Oud worden is een privilege en het is iets dat je moet koesteren in plaats van erover in paniek te raken. Mijn vader zei ooit tegen zijn dokter: “Ik word nu echt oud, nietwaar?” waarop zij antwoordde: “Wees daar dankbaar voor.” En niets kan meer waar zijn.
Ik ben ook dankbaar dat ik niet langer de verwarde zestienjarige ben of de achttienjarige die geen idee had wat ze met haar leven wilde doen, of zelfs die onzekere twintigjarige. Ik bracht vroeger ontelbare uren door op chatwebsites om te praten met die ene schattige jongen op wie ik verliefd was, maar te bang was om het hem te vertellen. En toen die ene jongen op de universiteit me vertelde dat hij gewoon “niet zo in mij geïnteresseerd was”, voelde ik alsof mijn leven net was geëindigd, terwijl er in feite veel ergere dingen zijn die een persoon kan meemaken dan afwijzing. Plus, al die ontelbare idiote keuzes die ik op carrièregebied heb gemaakt; zoals een slechte onderhandelaar zijn en over het algemeen gewoon een grote meeloper.
”Ik bracht vroeger ontelbare uren door op chatwebsites om te praten met die ene schattige jongen op wie ik verliefd was”
Dank god dat al die dagen voorbij zijn. Nou ja, oké, misschien niet helemaal, want je stopt nooit met leren, maar ik ben nu veel zelfverzekerder dan ik was toen ik achttien was. Wijsheid komt met jaren van ervaring en daarom heb ik moeite om de redenen van mensen te begrijpen die weer een tiener willen zijn omdat ze het gevoel hadden dat het leven toen gemakkelijk en stressvrij was. Ik denk dat het gewoon een klassiek geval is van ’het gras is altijd groener...’
Dus in plaats van te zeuren over ouder worden, stel ik voor dat je begint met het tellen van je zegeningen (#blessed) en het feit dat je het privilege hebt om ouder te worden. En terwijl je daarmee bezig bent, geniet dan met volle teugen van al hetgene dat je onderweg leert.



