Fun & Famous

May-Britt’s struggle

Wat doe je als je Isabel Marant in het echt tegenkomt?

Een jaar of twee geleden was ik in Parijs met onze lifestyle-editor en we hadden twee uur te doden voordat we terug naar Amsterdam zouden gaan. Uiteraard hebben we die twee uur niet bij McDonald's doorgebracht (mijn god, alleen al het idee) maar bij Le Meurice, een van de mooiste hotels in Parijs waar je de kans hebt om iemand als Kanye West, Alber Elbaz of Grace Coddington tegen te komen. Wees echter gewaarschuwd, breng hier één nacht door en je bent voor de rest van je leven verpest. 

“Het zijn maar wij tweeën, May-Britt, dus als we iemand zien die we cool vinden, lopen we gewoon naar ze toe.” Geen eerder gezegd dan niet gedaan. Want zodra ze naar de badkamer ging, draaide ik mijn hoofd naar links en zag ik Catherine Deneuve. Catherine Deneuve, weet je, de muze van Yves Saint Laurent, de ex-liefde van Marcello Mastroianni, de mooiste vrouw op de planeet en ook nog eens stijlvol. Ik herinnerde me wat we elkaar twee minuten eerder hadden gezegd, maar ik kon het gewoon niet doen. Ze was in gesprek met een jongere man, misschien haar zoon, misschien bespraken ze een familiekwestie, en wie was ik om te onderbreken?

Vorige week liep ik rond in Santa Gertrudis toen een man en vrouw langs me liepen. Ik draaide me om omdat ik die man herkende. Van wat dan? Mijn brein had een razernij. Ik had hem eerder ontmoet, hij was Frans, iets met mode. Bingo. Het was Jerôme Dreyfuss. Ik had ooit een uur met de beste man gepraat, dus in een normale situatie had ik gemakkelijk een ‘Bonjour Jerôme’ uit mijn mond kunnen laten glippen. Ik had het kunnen doen, maar tegelijkertijd realiseerde ik me dat als dat Jerôme Dreyfuss was, de vrouw naast hem Isabel Marant was. En toen had ik wat CPR nodig.

“Loop gewoon naar hem toe. Maak een foto!” Is wat mijn liefde tegen me zei. “Ik ben te bang om het te doen”, siste ik terug in zijn richting. “Waarom niet?” “Ik wil niet overkomen als een groupie. Te starstruck.” Maar tijdens de autorit terug kon ik niet helpen maar me teleurgesteld voelen. Ik bedoel, hoe vaak kom je Jerôme en Isabel tegen in een verlaten klein stadje?

Moest ik hier spijt van hebben? Ik dacht hier een tijdje over na en realiseerde me dat het antwoord nee was. Een les die ik had geleerd van een beroemd gezicht van de Nederlandse televisie. Hij zei dat mensen hem meestal met rust laten als hij rondloopt in Nederland. Maar zodra iemand hem ziet als hij in het buitenland is, zeggen ze: “Nou, dit is heel toevallig, nu moet ik echt naar je toe komen en iets zeggen!” Uhh, waarom precies? Hij is op vakantie. Laat de man met rust. Dit is precies het moment waarop je niet naar hem toe moet komen. Hetzelfde verhaal voor Jerôme en Isabel. Ik ben misschien enthousiast om ze te zien, maar zij misschien niet. En dan? Welk verhaal vertelt een foto als het geen waarde heeft? Alles wat je deed was je hoofden dicht bij elkaar brengen en iemand drukte op een knop en dan zouden we seconden later allemaal weer uit elkaar gaan.

Is een foto niet bedoeld als een herinnering aan een leuke avond, of een speciale ontmoeting? Komt de waarde niet pas met een verhaal? Alles wat een foto zou hebben gezegd, was dat ik ze had gezien. Niets meer. Of heb ik het nodig als bewijs dat ik ze daadwerkelijk heb gezien? Voor het geval je ooit een beroemdheid in het wild op vakantie tegenkomt; laat ze met rust. Tenzij hun namen zijn Justin of Orlando en ze rondlopen in de naakte…