Fun & Famous

Waarom onze redacteur kiki nooit een model zal worden

Afgelopen week moesten alle redacteuren van Amayzine hun best beentje voorzetten en zich aankleden in hun beste outfits om een verschijning te maken voor de lens van onze in-house fotograaf. Alles voor één ding: nieuwe profielfoto's.

Maar omdat ik nog steeds een beetje de nieuwkomer ben, dacht ik dat ik zou beginnen met het voor de hand liggende: ik zal nooit een model worden.

En nee, het is niet vanwege mijn extreem Nederlandse kuiten en uh, alles behalve het Doutzen Kroes lichaam – waar ik trouwens heel trots op ben (je weet aan welke kant ik sta in de Fit-girls vs. Fat-girls strijd, geef me die cheesecake man, ik heb ook een leven). Het is ook niet vanwege mijn 1 meter 62 lengte, want alles wat ik hoef te doen is mijn 12 cm Acne pumps aan te trekken en ik heb mijn verticaal uitgedaagde nadeel opgelost. Dus wat is het probleem, vraag je je af? Mijn poseervaardigheden. Mijn god, zijn er cursussen die ik hiervoor kan volgen?

“En nee, het is niet vanwege mijn extreem Nederlandse kuiten en uh, alles behalve het Doutzen Kroes lichaam”

Dus afgelopen week ontmoette ik Vivian, de mooiste en meest getalenteerde fotograaf die je ooit zult ontmoeten. De locatie? Een van de coolste suites in een hotel in Amsterdam. De avond ervoor zorgde ik ervoor dat ik alles inpakte wat ik nodig had voor de foto's. Op de een of andere manier dacht ik dat 12 paar schoenen logisch leek, maar gelukkig realiseerde ik me hoe onhandig en nou ja, onnodig, al die schoenen zouden zijn. Ik dacht ook dat ik eerder naar bed zou gaan, maar toen zag ik de grote wijzer van de klok op één slaan, en de kleine op dertig. Crap.

De volgende ochtend werd ik wakker met een GI-GAN-TISCHE puist op mijn gezicht. Ik zweer het je, de vroegere moedervlek van Enrique Iglesias was mild vergeleken met dit. Gewoonlijk ben ik #blessed met een gladde Indo-huid, maar toen ik wakker werd en mezelf in de spiegel bekeek, staarde deze grote dikke krater me aan. Op dagen als deze wens ik dat ik een boerka droeg. Vivian verzekerde me dat het niet zo erg was en bovendien, er is altijd Photoshop.

Hoe dan ook, krater of niet, ik moest voor haar lens staan. Ik gaf haar mijn beste modelachtige gezicht, huppelde rond in mijn rokken, probeerde enkele felle poses (die dramatisch mislukten), daarna begon ik hysterisch te lachen zo'n vier keer, dan is daar mijn bovenarm die er op de foto's nog erger uitziet dan mijn puist, dan rijden er auto's voorbij, dan zitten mijn pony's overal door de wind, dan voel ik me ongemakkelijk in de hotel lobby omringd door mensen, dan verander ik voor de miljoenste keer van outfit, dan krijg ik honger en wil ik een sigaret. En dan herhaalt dit kleine raadsel zich nog zo'n zes keer.

MENSEN, nooit meer zul je me horen onderschatten het leven van een model. Lang verhaal kort, je zult vanaf nu nieuwe foto's op de site zien verschijnen. Zonder de krater, uiteraard. Dank god voor Photoshop.