Fuck It Book It is het nieuwe FOMO

Eén keer per week mis ik haar, en dat is op zaterdagochtend. Dan pak ik de weekendkranten uit de brievenbus, wetend dat de column van Daphne Deckers niet meer in de weekendbijlage van De Telegraaf staat. Voor iedereen die net als ik haar wijze woorden mist, is er nu een vers boek vol wijsheden en adviezen, en “Fuck It, Book It” wordt mijn nieuwe motto.

Daphne, je boek is net op mijn bureau beland en ik heb nu al doorleesbehoefte. Ik heb meteen gelachen (om “Have a naais day”, de slogan van een naaimachinebedrijf), instemmend geknikt (bij je ideeën over het belang van praten over geld) en het boek doorgeschoven naar een collega bij het hoofdstuk waarin je benadrukt dat je niet meer aan mankeeping doet. Kortom: het is het boek waar je behoefte aan had zonder dat je het wist. Wanneer voelde je dat het tijd was om aan dit boek te beginnen?

“Wat lief dat je me mist op de zaterdag! Ik heb na 25 jaar een transfer gemaakt naar een wekelijkse column in Libelle. Het leven lijkt soms zó snel te gaan. Dan denk ik: is het nu alwéér bijna Kerstmis? Wat daartegen helpt, is nieuwe dingen blijven doen. In mijn boek Geef jezelf toestemming schrijf ik hoe belangrijk het is om jezelf te blijven uitdagen, spannende projecten aan te nemen en nieuwe ervaringen op te doen. Door je leven niet alleen in de lengte maar vooral ook in de breedte te leven, vertraag je de tijd en geef je jezelf meer ruimte. Maar ja, dan moet ik dat natuurlijk zélf ook doen. Daarom heb ik na 25 jaar mijn vertrouwde plek bij VROUW Magazine opgegeven en gekozen voor een nieuwe werkomgeving en een fris begin bij Libelle. Ik geef veel lezingen door het hele land, waarin ik vrouwen vertel dat ook zíj ruimte mogen maken voor hun eigen dromen en wensen. Niemand hoeft jou daarvoor toestemming te geven: je geeft jezélf toestemming! Na een tijdje begon ik echter te merken dat veel vrouwen dat best moeilijk vinden. En toen dacht ik: dáár gaat mijn nieuwe boek over.”

Hoe komt het volgens jou dat wij vrouwen het zo moeilijk vinden om onszelf toestemming te geven en dingen te gunnen? Ik herken het wel: dan heb ik aan iedereen gedacht en zit ik zelf zonder winterjas in de auto bij min tien.

“Dat is een goede vraag. Ik denk dat de samenleving vrouwen, bewust of onbewust, toch een beetje het idee heeft gegeven dat hun (eigen)waarde voor een groot deel gekoppeld is aan wat zij voor anderen doen. Je moet een volop aanwezige moeder zijn voor je kinderen, een attente echtgenote voor je man, vrijwilligerswerk doen op de school en de sportclubs van je kinderen en liefst ook nog het leeuwendeel van de mantelzorg op je nemen. En dat allemaal náást je baan. En met een glimlach! Veel vrouwen halen hier ook de nodige voldoening uit, maar je mag je óók weleens afvragen: wat wil ík eigenlijk? Wat zou ík nu graag eens doen? Dat is niet egoïstisch, maar juist gezond. In mijn nieuwe boek heb ik 77 onderwerpen opgenomen, van jezelf toestemming geven om nee te zeggen en de regie over je eigen leven te nemen tot minder pleasen en minder twijfelen. FIBI zit daar ook bij: Fuck It, Book It. Dóe het gewoon. Boek die concertkaartjes, die cursus of dat weekendje met je vriendinnen. Én: zeg minder sorry-sorry-sorry. Daar moeten wij vrouwen echt vanaf.”

Een duizenddingendoekje klinkt misschien onaardig, maar je bent in ieder geval een veelkunner. Acteren, presenteren, modellenwerk, een prachtige podcastserie, romans, kinderboeken en non-fictie, en eigenlijk is alles succesvol. Lukt er ook weleens iets niet?

Ik weet dat je een harde werker bent. Je streefde er altijd naar je column met precies het juiste aantal woorden aan te leveren, en je research voor je podcast is ongekend (ik kan het weten, want toen ik bij je te gast was, wist je bijna meer van mij dan ikzelf). Is dat een van de geheimen van je succes?

“In mijn boek schrijf ik dat je perfectionisme moet loslaten, omdat het eigenlijk helemaal niet iets positiefs is. Het is de angst om te falen. Dat zit ook in mij. Ik wil altijd supergoed voorbereid zijn, alles tot in de puntjes hebben uitgedacht, overal op voorbereid zijn… en dat ís vermoeiend. Mijn vader was vroeger heel spaarzaam met complimenten. Als ik met een 8 thuiskwam, vroeg hij waarom het geen 9 was. Het klinkt misschien suf, maar dat zit nog steeds in mijn achterhoofd. Ben ik wel goed genoeg? Ik heb dit nieuwe boek ook voor mezélf geschreven, dat mag duidelijk zijn.”

Je schrijft ook over plezier beleven aan ouder worden. Ik voel me ook bevoorrecht dat ik al een tijdje mag leven, maar ik merk dat ik soms wat minder vaak in de spiegel kijk, omdat ik er in mijn eigen beleving een stuk strakker uitzie dan in dat vermaledijde spiegelbeeld.

“Ja, zit je eindelijk goed in je vel, gaat het hangen, haha! Ik denk altijd maar zo: je ziet er niet goed uit vóór je leeftijd, maar dóór je leeftijd. Wat heel belangrijk is bij het ouder worden, is dat we niet blijven hangen in wat er allemaal was, maar dat we ons verheugen op wat er allemaal nog komt. Wijsheid, zelfvertrouwen, balans, durf: het ligt nu allemaal voor het grijpen. In Japan zeggen ze dat de herfst van het leven mooie, rijke, diepe kleuren heeft die niet onderdoen voor de kleuren van de lente. Trouwens: in China wordt de menopauze ook wel de Tweede Lente genoemd. Het is maar net welke draai je er zelf aan geeft. Als we onder aan de streep maar meer lachrimpels dan fronsrimpels hebben, dan doen we het goed!”

Als een boek de wereld in gaat, ervaren schrijvers vaak een gat. Misschien bij non-fictie iets minder dan bij een roman, maar toch. Herken je dat, of stoom je meteen door naar een volgend project?

“Zeker! Je bent aan het schrijven, schrijven, schrijven en opeens… staat die laatste punt er. Dat is iedere keer een verrassing. Bij een roman helemáál, want daar doe ik wel anderhalf jaar over. Dan kun je nauwelijks geloven dat het weer gelukt is! Geef jezelf toestemming had ik nog maar net af of ik begon aan een twaalfdelig feuilleton voor LINDA online. Zoiets had ik nog nooit geschreven, dus dat vond ik een echte uitdaging. Ik schrijf nu aan de laatste afleveringen, die je rond kerst kunt lezen.”

En vergeef me, maar ik ben nogal een decemberfreak, dus de kerstvibes stromen al door mijn systeem. Ik ben ontzettend benieuwd hoe jouw mooie gezin de feestdagen viert. Schraap je iedereen bij elkaar in je keuken (ze zijn nogal uithuizig, toch?) of laat je het los en draag je ze in je hart, waar ze ook zijn op de wereld?

“Ik vind het héérlijk als we met de kerst allemaal samen zijn. Maar Richard en ik zeggen er ook altijd bij: we zijn geen groepsreis met een verplicht programma, dus voel je niet verplicht om te komen en doe waar jullie zelf gelukkig van worden. En vervolgens komen we niet van ze af, haha! Twee jaar geleden zijn we met de kinderen plus aanhang naar Disney World in Florida geweest (dat is zó prachtig met de feestdagen) en vorig jaar met de hele bups naar Spanje. We doen eigenlijk altijd hetzelfde: we spelen 30 Seconds, Jenga, Codenames en andere bordspellen, en op tweede kerstdag bouwen we een peperkoekhuisje dat we helemaal versieren met snoepjes en decoraties. Ik dek de tafel, de kinderen koken en Richard… schuift aan, haha!”

En je bent jarig op 10 november, net als mijn lieve Flo! Wat gun je jezelf op die dag?

“Alvast gefeliciteerd! Ik heb nog een fantastische cadeaubon liggen van de spa in het Conservatorium Hotel. Daar kwam ik steeds niet aan toe, maar op mijn verjaardag ga ik lekker in de relaxstand en glij ik als een paling van die massagetafel af.”