Expeditie napraat: dit wordt wel erg voorspelbaar

Dag vier van de expeditie en de vermoeidheid begint nu toch wel echt toe te slaan. Oh jongens, jullie moeten nog zo lang; nou ja, sommigen van jullie dan. Van Kamp Noord snappen we het: slapen in een zandkuil en amper wat eten is niet bepaald een feestje. Het zou toch lekker zijn als ze nu eindelijk eens wat gaan winnen. Niet alleen voor henzelf, maar ook voor ons als kijkers. Een beetje variatie erin. Het wordt zo anders toch wel een beetje té voorspelbaar.

De ultieme Robinson-mindset

Het is zo’n ochtend dat iedereen steunend en kreunend uit zijn klamboe kruipt. Zelfs op het Bountyeiland Zuid zijn de nachten allesbehalve ontspannen. Met zijn ADHD doet Koen al helemaal geen oog dicht, en dat begint hij te voelen. Misschien kan hij wat leren van Kevin, die als enige lekker ligt te snurken. Ik vind het knap. En dan de honger, die begint ook zijn werk te doen. Vooral bij Noord, waar iedereen het zonder de fruitige extraatjes moet doen. Daar is het eten wat er te eten valt. Een beetje zand op je pannenkoek? Why not. Iedere calorie telt. Zelfs die van een zandkorrel, toch Vincent? Ultieme Robinson-mentaliteit, check.  En eerlijk, die neem ik graag een beetje over. Voel ik me toch iets minder schuldig over mijn bakje chips.

De held van Kamp Zuid

Slaapgebrek en honger, daar heb je als Robinson maar mee te dealen. Die immuniteitsproef laat echt niet op zich wachten. Deze keer een wat makkelijkere. En met makkelijk bedoel ik dat de uitleg nu voor iedereen in één keer duidelijk is. Blijf zo lang mogelijk staan op een steeds schuiner wordende helling, simpel toch? Nou, met gevoelstemperatuur 50 graden is niets simpel. Noord is gebrand om te winnen en zet alle hoop op Twan. De rest spaart hun krachten; hun ‘leider’ gaat dit wel even fixen. Eerlijk is eerlijk: lang lijkt dat ook te gebeuren. Maar hij had de spierballen van augurkenprins Camiel toch onderschat. Dat gewichtheffen met potjes zure bommen bleek dé perfecte voorbereiding op deze proef. Twan had die training natuurlijk gemist. Zuid wint voor de derde keer immuniteit en Camiel promoveert tot koning van het eiland.

Here we go again

Een verloren proef betekent weer een duel om toch nog aan die eilandraad te ontsnappen. Nordin moet het gaan opnemen tegen Churandy, maar hij voelt dat het geluk aan zijn kant staat. Ik heb toch iets meer twijfels bij de intuïtie van Nordin; tot nu toe klopt zijn onderbuikgevoel nooit. Even lijkt hij ons het ongelijk te geven, maar de Robinson-geschiedenis herhaalt zich toch. Stam geel moet wéér naar de eilandraad. Voor we daarheen gaan nog één vraagje: wil Churandy ons nog even leren hoe je zelfs op een onbewoond eiland én in de brandende zon zo’n positieve en rustige mindset houdt? Die Churandy-mood kunnen we best gebruiken.

Twan is de Robinson CEO

Het is dat Roos niet meer op het eiland rondloopt, anders was deze aflevering zo’n beetje een kopie van die van vorige week. Noord verliest de proef, Stam Geel daarna het duel en het gekonkel over de stemming kan beginnen. Met opnieuw als stralend middelpunt: Twan. Hij lijkt weer de beslisser te worden en heeft zich voor het gemak maar vast benoemt tot CEO. Maar zo bepalend als hij vorige eilandraad was, valt het nu mee. Lies en Demi krijgen beide twee stemmen; na een mini-duel mag Lies haar rol als stamhoofd doorzetten. De vraag is: voor hoe lang? Met alleen Nordin erbij is het eigenlijk geen stam meer te noemen. Er moet iets gebeuren. Lief Kamp Noord, kunnen we afspreken dat jullie volgende week eens uit deze routine stappen? Dit riedeltje kennen we nu wel. Wij laten ons graag eens verrassen.