Hoe je die grudge loslaat (en waarom je lichaam je dankbaar is)
In een van mijn all time favoriete series, Sex and the City, dropt Charlotte een soort van geruststellende theorie: het kost je minimaal de helft van de duur van je relatie om over een break-up heen te komen. Dus, vier jaar samen is twee jaar emotionele aftercare. Volgens haar kom je uiteindelijk overal overheen, maar ik daarentegen ben nog nooit ergens overheen gekomen ooit. Zet mij in de passenger seat, geef me een goede playlist en een eindeloze weg, en ik kan uren voor me uitstaren. Dan geniet ik ook nog van elke minuut. Vergeven kan ik als de beste, maar vergeten? Never ever. Of, zoals Taylor Swift het net iets beter verwoordt: “I bury hatchets, but I keep maps of where I put ’em.” Maar wat als ik je vertel dat het goed is om grudges volledig te laten gaan, en niet op de manier waarop je moeder dat zegt, maar op een manier die écht iets doet voor je gezondheid?
De verborgen (zware) lasten
Laten we eerst even duidelijk voor ons hebben wat vergeven is, want het heeft niets te maken met het goedpraten van kwaad of het vergeten ervan. Echt vergeven is een bewuste beslissing om woede los te laten, zelfs als dat volkomen onterecht voelt. Je vergeeft de vrouw die ervandoor ging met het laatste paar Manolo Blahniks in maat 38 niet omdat zij dat verdient, maar omdat jíj het verdient om niet eindeloos rond te blijven lopen (op andere hakken) met iets wat je langzaam opvreet. Want hoe langer je vasthoudt aan zo’n grudge, hoe meer het zich vastroest. Dat is hoe je verbitterd mensen. En het heeft niet alleen gevolgen in je hoofd, maar ook voor je lichaam: angst, depressie, stress, een verhoogd cortisolgehalte, een hogere bloeddruk en spierspanning. Het is niet alsof vergeven ervoor zorgt dat je nooit meer naar de huisarts hoeft, maar je voelt je beter en anderen merken dat ook.
Vergeven is niet aangeboren
Is het voor mij al te laat? Ben ik onderweg naar verbittering omdat ik niet uitblink in vergeven en vergeten? Niet echt, de kunst van vergeven is te leren. Dat gaat niet in een keer: de ene dag ben je zen, de volgende dag stijgt je bloeddruk naar 200 zodra iemands naam valt. Kan gebeuren. Moe worden van je eigen reactie is de eerste stap. Dat je denkt: waarom heeft dit nog steeds zóveel grip op mij? Dan kun je je bezig houden met therapie-oefeningen zoals tegen een lege stoel praten alsof die persoon er echt zit. Alles eruit gooien wat je voelt, en daarna proberen te reageren vanuit hun perspectief. En anders werkt het om een hele hoop boeken te lezen. Uiteindelijk zie je dan vanzelf het licht.
Onderzoekers geloven dat het niet alleen onze familie- en liefdesrelaties kan transformeren, maar ook de sfeer op de werkvloer en zelfs hoe we als wereld met elkaar omgaan. Misschien wordt die autorit er iets minder lekker dramatisch op, maar als je je over het algemeen lichter voelt, is dat het meer dan waard.
BRON: Washingtonpost
