Zo gaat het er écht aan toe op een seksfeest

Seksfeesten. Het woord alleen al roept bij de een een licht paniekgevoel op en bij de ander een nieuwsgierigheid die moeilijk te negeren is. Feit is dat ze steeds vaker opduiken in gesprekken aan de eettafel, tijdens borrels en zoals bij ons aan de lunchtafel. Amsterdam heeft ze inmiddels omarmd (seksfeesten zijn een dikke trend onder hippe Amsterdammers) als een van die trends waar je eerst je wenkbrauwen bij optrekt en vervolgens toch net iets te veel over wilt weten. En misschien zelfs wel naartoe zou willen.

Want stel dat je denkt, misschien wil ik dit een keer meemaken, dan is het wel handig als je weet waar je in terechtkomt. Want hoewel het misschien klinkt als een soort vrije val in hedonisme, is de werkelijkheid verrassend georganiseerd. Dat heb ik dan gehoord van een vriendin, haha. Een heel goede vriendin zal ik maar zeggen.

Dus: hier is de briefing die mijn vriendin gehad had willen hebben, ik neem het even met je door.

Aanmelden is al een avontuur op zich

Het eerste wat je moet weten is dat je niet zomaar een kaartje koopt zoals voor een concert. De meeste seksfeesten in Amsterdam en omstreken werken met een toelatingsprocedure, en die begint lang voordat de avond zelf. Je vult een aanmeldformulier in, soms volgt er een intake of een korte vragenlijst, en in sommige gevallen word je zelfs gescreend via een telefoongesprek of een één-op-één meeting met de organisatoren. Dit klinkt intensief, maar het is doelbewust zo ingericht. De organisatoren willen weten wie er binnenkomt, en de mensen die er al komen willen dat ook.

Bij sommige feesten geldt dat alleenstaande vrouwen welkom zijn maar alleenstaande mannen veel moeilijker worden toegelaten, of helemaal niet. De balans tussen aanwezige mannen en vrouwen is iets waar serieuze organisatoren actief op sturen, omdat de sfeer er direct van afhangt.

Jouw telefoon blijft in een kluisje

Dit is misschien wel de meest concrete regel en tegelijkertijd de meest logische: je telefoon gaat weg. Niet in je zak, niet in je tas, maar in een locker of afgegeven bij de deur. Bij sommige feesten mag je hem meenemen maar geldt hij als verboden terrein zodra je de sociale ruimte verlaat. De reden laat zich raden: anonimiteit is geen bijkomstigheid op dit soort avonden maar een fundamenteel onderdeel van de belofte die organisatoren hun gasten doen. De zakenvrouw die naast je staat, de advocaat die je misschien kent van ergens, de buurman die je hier totaal niet had verwacht: iedereen gaat ervan uit dat wat hier gebeurt, hier blijft.

Fotograferen is streng verboden, en schenden van die regel is de snelste manier om eruit gegooid te worden en je naam op een zwarte lijst te krijgen.

Het papiertje dat je tekent

Vrijwel altijd teken je bij binnenkomst een soort vrijwaringsverklaring, in de volksmond een quit claim of consent form. Dit is een document waarin je verklaart dat je vrijwillig aanwezig bent, dat je de regels kent en accepteert, en dat de organisatie niet verantwoordelijk kan worden gesteld voor de keuzes die jij als volwassen persoon die avond maakt. Het klinkt formeel, maar het is eigenlijk gewoon eerlijk. Je wordt ook gevraagd om expliciet te bevestigen dat je de spelregels rondom toestemming begrijpt, want consent is hier niet een concept maar een protocol dat gehandhaafd wordt.

De avond zelf: veel socialer dan je denkt

Hier gaat de verbeelding van de meeste mensen volledig de mist in, want wat ze verwachten is Eyes Wide Shut en wat ze aantreffen is eerder een goed georganiseerd feest met een heel specifieke sfeer. Er is een bar, er is muziek, er wordt gepraat, gelachen, geflirt, gedanst. De sociale ruimte en de speelruimtes zijn van elkaar gescheiden, en niemand verwacht van jou dat je meteen van het ene naar het andere teleporteert. Sterker nog: de meeste mensen brengen een groot deel van hun avond door in de sociale zone, en dat is volstrekt normaal en volledig geaccepteerd.

Je kunt er ook gewoon naar toe om te kijken, om de sfeer te proeven, om te dansen in je mooiste lingeriesetje en uiteindelijk zonder enige activiteit naar huis te gaan. En wie weet ga je de volgende keer een stapje verder.

Wat je aantrekt en wat je meeneemt

Er is altijd een dresscode en die is serieus. Lingerie, latex, leer, een elegant pak, een transparante jurk, iets dat je het gevoel geeft dat je er écht voor hebt nagedacht: dat is wat er van je verwacht wordt. Jeans en sneakers zijn de sociale doodsteek en in veel gevallen reden om geweigerd te worden. Er is altijd een garderobe zodat je gewoon normaal de metro uit kunt stappen en je er pas in de hal in transformeert tot de versie van jezelf die je wilt zijn.

Wat je meeneemt: niets wat je niet kwijt kunt. Condooms worden standaard aangeboden, glijmiddel ook. Persoonlijk speelgoed is hier ook echt persoonlijk: dat breng je zelf mee of je laat het thuis. En neem een vriendin mee als je voor het eerst gaat, want er is veel downtime, het is fijn als er iemand is die weet waar je bent en met wie je achteraf kunt debriefen op de bank.

De ene regel die alles overstijgt

Toestemming. Expliciet, verbaal, enthousiast, en altijd. Je vraagt één keer, en als het antwoord nee is, of twijfelachtig, of vaag, of stilte, is het nee. Dat geldt voor aanraken, voor kijken, voor meedoen. De meeste organisaties hanteren een zero-tolerance beleid op schendingen hiervan en werken met een team van hosts die de avond bewaken en direct ingrijpen als dat nodig is.

Het ironische is dat dit de plek is waar de grens meer gerespecteerd wordt dan op een gemiddeld terras op zaterdagavond. Ik, ik bedoel mijn vriendin, voelde zich hier eigenlijk veiliger dan in een gemiddelde “normale” club.

Liefs, Roos

Meer over seks, relaties en alles wat daartussenin zit? Lees ook ons vorige artikel over de opkomst van seksfeesten in Amsterdam