Hoe makkelijk is elektrisch rijden nou echt?

Elektrisch rijden stond hoog op mijn dit-moet-ik-ook-gaan-doen-lijstje. Net als de warmtepomp en de zonne-energie panelen, al had ik die laatste alweer doorgekrast omdat die door de gemeente op de lijst ‘mag niet’ zijn geplaatst vanwege de afbreuk die ze doen aan het historische karakter van ons oude huis. Toch twijfelde ik; elektrisch rijden, niets voor mij. Ik ben niet de meest georganiseerde persoon op aarde, rijd behoorlijk veel en kan het me soms echt niet permitteren om op een onhandig moment ergens twintig minuten te moeten gaan laden. Hybride, à la maar volledig elektrisch? Die sloeg ik even over.

Tot Volvo Car Nederland Daan en mij vroeg om een roadtrip door Zweden te maken in een van hun auto’s, de Volvo EX40. Nog voordat de meeting beëindigd was, had ik mijn agenda al schoongeveegd. Want dit was een gevalletje én, én, én. Even quality time met Daniëlle en de tijd hebben om te kunnen praten tot ver achter de komma, Zweden -een land waar ik al regelmatig geweest ben- nog beter te leren kennen en dat allemaal in een Volvo, een merk waar ik een bijzondere band mee heb en dat ook nog eens de veiligste auto’s van de wereld maakt. Sinds de persreis die ik een jaar geleden maakte naar hun heilige der heiligen in Göteborg weet ik hoe ontzettend veel tijd en geld er gestoken wordt om de veiligheid van hun auto’s te verbeteren. Elke keer weer.

Zo testen zij niet alleen op mannelijke dummies (een dummie maken is duur waardoor veel automerken een soort dummie voldoende vinden) maar ook met vrouwelijke dummies en kinderen. Verder hebben ze een door opening alert (ook echt iets voor mij want ik wil nog wel eens spontaan dat portier openzwaaien als ik op de plaats van bestemming aankom) en het Whiplash Protection System waarbij de rugleuning naar achteren en de zitting omlaag klapt als je geschept wordt in een botsing.

Afijn, veilig zou ik zijn. Maar volledig elektrisch? En dat in Zweden, een land dat zo groot en zo dunbevolkt is. Ik kreeg visioenen van een vakantie in Zuid-Afrika waar mijn man en ik naar het dalende benzinemetertje keken en we -te hard genietend van het uitzicht op de garden route- dachten dat we het wel zouden redden tot de volgende pomp. Want in Zuid-Afrika is de afstand tussen benzinepompen net even iets groter dan bij ons. Met de airco uit, de spiegels ingeklapt om aerodynamisch nog enigszins te kunnen besparen en de billen samengeknepen redden we het inderdaad, maar het woord ‘nipt’ is nog nooit zo van toepassing geweest als op dat moment.

Maar elektrisch rijden in de Volvo EX40 was een heel ander verhaal. Ten eerste is de actieradius van deze voiture tot 575 kilometer. Dat is van Amsterdam naar Parijs. En nu kan ik veel rijden, maar zoveel kilometers verslijt ook ik niet op een dag. Ook gaf de routeplanner van de EX40 meteen aan hoeveel kilometer je nog beschikbaar had en of je het zou redden met de huidige batterij. Ook gaf hij tijdens de rit aan als er een oplaadpunt aankwam en hoeveel oplaadpunten er gedurende de rit nog zouden zijn voordat we leeg zouden zijn. Had ik dat maar in Zuid-Afrika gehad.

Ons eerste oplaadavontuur verliep wat hobbelig omdat ik de Zweedse laadpaal niet helemaal, of eigenlijk helemaal niet, begreep. Dat was voordat ik Google Lens had ontdekt. Gelukkig was daar een charmante Zweedse viking die ons niet alleen uitlegde hoe de lader werkte, maar ons ook nog trakteerde op een vol tankje. Een behoorlijke gift, zo weet ik nu, want met snelladen betaal je voor een volle batterij ongeveer €41,-. Dat is een stuk duurder dan wanneer je thuis oplaadt (dat kost rond de €16, dus ongeveer 2,5 tot 3 keer goedkoper) maar het gaat wel aanzienlijk sneller (snelladen duurt ongeveer 26 minuten en ‘aan de muur’ met een wallbox opladen zo’n ruime 7 uur).

En dat laden legitimeert je ook om even stevig met je neus in het snoepschap te duiken van een Zweeds pompstation of zoals op onze laatste dag even zelf ook bij te tanken bij McDonald’s. Ik ben niet zo’n snacker dus ik heb Daan zelden zo zien genieten toen we genoodzaakt waren onze lunch niet met een light Zweeds zalmpje, maar met een dikke burger door te brengen. Je zóu ook kunnen wandelen natuurlijk tijdens zo’n oplaadmoment, of honderd push-ups doen, maar wij kozen anders.

Verder heb je als elektrisch rijder ook dat heerlijke voordeel dat je van twee walletjes kunt eten. Want je mag én daar parkeren waar de gewone stervelingen parkeren, én hebt ook nog die heerlijke plekjes die alleen voor ‘ons soort rijders’ bestemd zijn.

Kortom, al mijn bezwaren over elektrisch rijden verdwenen net zo snel als mijn voornemen tot een detoxweek, zodra ik iemand het woord ‘borrelplank’ hoor zeggen. Want de actieradius is groot, je wordt tijdig gewaarschuwd wanneer je moet laden en hoe lang je nog verder kunt als je dit laadmoment voorbij laat gaan. Snelladen is echt snel en misschien duurder dan thuis met een wallbox, maar nog altijd zeeën goedkoper dan een volle benzinetank en het allerbelangrijkste: je draagt bij aan een betere versie van de aarde. En als je door dat oneindig mooie Zweedse landschap rijdt, kun je maar een ding bedenken: dit moet behouden blijven.