Deze romcom is de moderne You’ve Got Mail

Als er iets is waar ik goed van kan genieten, dan is het een romcom. En dan heb ik het niet over een Hallmark-film waarbij je vanaf moment één weet dat de workaholic advocaat als een blok gaat vallen voor de boerderijman met een zwaar verleden. Ik heb het over een film waarbij het voelt alsof je in een bubbel stapt, waarin twee mensen ondanks allerlei obstakels tóch met elkaar eindigen. Maar ja: waar vind je tegenwoordig in deze romcom-epidemie nog fantastische romantische komedies? Op Netflix, want er is een nieuwe die stiekem heel wat weg heeft van een van mijn favoriete klassiekers: You’ve Got Mail. Let dus maar op, want Voicemails for Isabelle wil je ab-so-luut gaan zien. Hij is mooi, verdrietig en ó zo goed.

Geen Meg Ryan en Tom Hanks maar Zoey Deutsch en Nick Robinson

Ja, je hoort het goed: deze film wordt nu al de moderne versie van You’ve Got Mail genoemd. Waarom? Omdat het gaat om twee mensen die elkaar niet fysiek leren kennen. Alleen dan gaat het nu niet over e-mail, maar over de telefoon. Dat klinkt als een sprookje, maar zo begint de film niet. We duiken niet in een liefdesverhaal, maar in een rouwproces. We volgen namelijk Jill (Zoey Deutch, a.k.a. de queen van moderne romcoms), die voicemails achterlaat voor haar overleden zus. Aan de andere kant van het land woont Wes (Nick Robinson), die een nieuw telefoonnummer krijgt. En hoe toevallig: dat blijkt nou net het oude nummer van Jills zus te zijn. Hij wordt uit het niets overspoeld met voicemailberichten van een vrouw die hij niet kent. Na een tijd naar al haar verhalen te hebben geluisterd, begint Wes gevoelens voor Jill te krijgen, maar hij heeft één probleem: hij kent haar helemaal niet. Dit stuurt Wes op zoektocht door San Francisco naar Jill. Klinkt dat bekend? Precies.

Wat deze romcom toch anders maakt

Hoewel deze film dus wat weg heeft van die New Yorkse film, kan ik je verzekeren dat je niet naar een slappe remake gaat kijken. Jill is namelijk geen boekwinkeleigenaresse, maar een chef. En Wes is geen vijand die haar restaurant wil sluiten; hij is een makelaar. We krijgen dus geen enemies-to-lovers-story, maar een verhaal dat zo echt voelt dat jij het zou kunnen meemaken. Alles waar Jill doorheen gaat, is zo herkenbaar. Hoe ze haar carrière overeind probeert te houden terwijl ze haar zus mist. Het oppakken van je leven is niet zo makkelijk als je zou denken, zeker als je voor een vervelende topchef werkt. En Wes is ondertussen ook geen perfecte prins op het witte paard wanneer hij Jill tegen het lijf loopt en doet alsof hij haar niet kent.

Dit verhaal? Dat is echt. Een soort van.

Als je je afvraagt waarom Voicemails for Isabelle zo goed werkt, dan is dat omdat het idee niet uit de lucht komt vallen. Regisseur en scenarioschrijver Leah McKendrick vertelde aan People dat het verhaal gebaseerd is op een verhaal van haar huisgenoot. Zij vertelde tijdens een comedyshow hoe haar vader voicemailberichten van wel twintig minuten achterliet, waarin hij sprak over de gewoonste zaken van het leven. Over het weer en over wat hij had gegeten. De volgende cabaretier reageerde daarop met het verhaal dat zijn vader hem al drie jaar niet had gebeld. Nadat er een hoop geïnteresseerde ‘oooh’s’ en ‘aaaaa’s’ uit het publiek klonk, kwam de clou van de grap: zijn vader was dood. Niemand in de zaal lachte. Behalve Leah. Na haar gelach zag ze het verhaal ineens voor zich. Een meisje dat haar vader heeft verloren en blijft wachten tot haar vader haar terugbelt. Maar dat zou ze zelf nooit doen, nee; zij zou haar zus blijven bellen. En precies dat werd het uiteindelijke verhaal. Een echte liefdesbrief aan haar zus.

Als je dus zin hebt om een potje goed te huilen en daarna weg te zwijmelen bij een liefdesverhaal dat toch weer goed eindigt, dan heeft deze film alles wat je wilt. Een hoop liefde, een portie verdriet, een geweldige soundtrack en eerlijk: echt goed geschreven teksten. Ik weet wel wat ik vanavond ga kijken. Doe je mee?