Style Icon
De Céline Trio Tas
De Céline Trio tas zit al heel lang in mijn hoofd, een heel lange tijd, en vertoonde geen enkel teken om te verdwijnen. Ik stond op de wachtlijst van de Bijenkorf voor dit kleine juweeltje, en verwachtte dat het maanden zou duren voordat het arriveerde. Dat dacht ik tenminste, dat je maanden op de wachtlijst zou staan, stiekem zou vergeten en dan dolgelukkig zou zijn wanneer ze eindelijk belden en de aankomst aankondigden. In werkelijkheid hoefde ik niet eens een week te wachten. Issey, onze ontwerper, was toevallig bij de Bijenkorf en belde me hysterisch op. De Céline was daar. Dat ging snel.
Ik haastte me naar de winkel en vond Issey en Céline op me wachten. Issey nam Céline junior in haar handen en ik wiegde Céline. Omdat ik haast had, moest ik nog door de autowasstraat, verliep het verkoopproces heel snel. Oh ja, er gebeurde iets kleins tussendoor. Céline gleed even uit mijn handen, wat een piepklein deukje in het leer achterliet. Bijenkorf, ik raad sterk af om tentoonstellingsplanken met afgeronde hoeken te maken, dit had voorkomen kunnen worden. Of op zijn minst niet zo erg kunnen zijn. Ik overtuigde mezelf dat niemand het deukje in het glanzende nieuwe leer zou zien, of als ze dat deden, dat het de tas nog unieker zou maken. Ik bedoel, je zou je kind toch ook niet aan de kant gooien omdat het een moedervlek heeft.
Oh ja, er gebeurde iets kleins tussendoor. Céline gleed even uit mijn handen, wat een piepklein deukje in het leer achterliet.
Het koopproces was niet bijzonder spectaculair (had naar Parijs moeten gaan). Céline werd in haar stofzak geplaatst en daarna in een (gewone Bijenkorf) tas, toen haastte ik me naar mijn afspraak met Tom Sebastian. Toen ik daar aankwam, bewonderden we allemaal mijn nieuwste aankoop de eerste tien minuten, aaiden en kusten het, wat me een goed gevoel gaf. Eigenlijk niet, omdat ik haar eerst zelf wilde genieten. Wat ik uiteindelijk thuis deed. Ik vertelde mijn vriend het hele verkoopproces, die verrassend genoeg, naar het complete verhaal luisterde, en niet vroeg naar de prijs na het zien van mijn geluk en vreugde. Nee, hij weet maar al te goed dat deze Céline een waarde heeft en geen prijs. Wat hij wel noemde was het deukje in het leer. OOPS. Ik voelde me er vreselijk over, maar toonde het niet. Ik ging weg om ons een drankje te maken, kwam terug en daar zat mijn Céline trots op de tafel, zonder deuk. Hoe heeft hij het opgelost? Geen idee, maar je begrijpt het wel als ik zeg dat ik nu de gelukkigste persoon ooit ben. Met beiden.
