WAAROM BUITEN SLAPEN LEUK IS

Ik sliep gisteravond voor het eerst ooit buiten. Natuurlijk ben ik op verschillende momenten buiten in slaap gevallen (denk aan een kampvuur en een enorme hoeveelheid wijn), maar echt in een bed in de open lucht was een eerste. Het idee kwam een beetje voort uit wanhoop, we waren in een strandhuis en onze kinderen lagen allemaal op onze bed, eentje die nauwelijks een kingsize genoemd kon worden. In de categorie ‘schattig’ en ‘kijk ze daar zo gezellig liggen’ besloten mijn liefde en ik om de nacht door te brengen op de loungeset op het terras.

Ik hoorde het geruis van de golven, de meeuwen die boven me vlogen (en nee, ik was niet bang voor hun uitwerpselen op mijn bed, want ik was slim genoeg om de luifel uit te klappen) en ik voelde een frisse zeebries op mijn wangen.

Wakker worden om 05.15 uur, de zon komt hier zo vroeg op, ik voelde me fit als een hoentje. Niet fit genoeg om in de oceaan te duiken (misschien morgen) maar verder intens gelukkig.

Zou het kunnen dat diep van binnen er een primitieve ik is die de fashionista ik van de troon duwt? Zou het kunnen? Een paar Chanel-tassen iemand?