Maandagochtend was de ochtend van Bill Cunningham, lees hier later vandaag meer over. Nadat hij me rondleidde in Bill's appartement zette hij me in een taxi en werd ik bij mijn hotel afgezet. Toen ik daar aankwam was ik zo opgewonden dat ik bijna mijn verstand verloor van de opwinding.

Hoewel ik alleen reizen heerlijk vind, wilde ik hysterisch naar de Amayzine-redactie rennen en ze vertellen over OMG BILL, ARCHIEVEN, REDACTIES EN ALLES OMG!!! In plaats daarvan typ ik wild het hele verhaal in onze Whatsapp-groep, rook drie sigaretten, één na de ander, wat bijna hetzelfde kalmerende effect heeft. Ik stuur het hele OMGWNFHJDJNJDCN verhaal naar mijn vader en mijn zus, die reageert met: Sorry, maar ik weet niet wie dat is. Precies de relativering die je nu nodig hebt. Hoe dan ook, ik trok me terug in mijn hotelkamer om mijn telefoon, mijn laptop en mezelf op te laden en doorbladerde alle foto's die ik die ochtend had gemaakt.

Toen ik me rustiger voelde en met May had gesproken die, gelukkig, naar mijn hele verhaal luisterde, ging ik naar de metro. Op Instagram zag ik een foto van mijn ultieme favoriete lunch: ei, avocado en gerookte zalm. Serieus, ik eet dit elke dag. Egg Shop NYC is de naam van de zaak en het ligt in NoLIta, geen slechte plek om te bezoeken. Ik kan je vertellen dat ik niet teleurgesteld was. Het was verreweg de beste die ik ooit heb gehad. Ooit.

Het is bijna vijf als ik naar Café Select loop, een paar straten verderop waar ik een afspraak heb met Cato van Ee. Ik had haar nog nooit ontmoet, maar we hebben duizenden gemeenschappelijke vrienden en groeiden in dezelfde buurt op, het was een voorbestemde ontmoeting. Je zult hier meer over lezen op onze site, voor nu kan ik je vertellen dat Cato echt leuk en echt prachtig is.

Daarna beland ik per ongeluk bij J. Crew terwijl ik rondloop en koop per ongeluk twee schattige kasjmier truien. Beide in super duper sale, technisch gezien verdien ik geld. Ik wandel verder en bezoek Balthazar, een iconisch restaurant waar ik nog nooit eerder was geweest en dacht: Hé, het is etenstijd. Ik heb honger en zin in wijn. Dit is een goede plek.

Aan een schattig klein tafeltje met uitzicht op het hele interieur geniet ik van een bord fantastische ‘gegrilde kipfilet met romige polenta, broccoli rabe en vijgensaus’ met een even fantastisch glas (veel te dure) witte wijn.

Ik klapte mijn laptop open en schreef mijn Bill-verhaal. Toen ik om de rekening vroeg, kreeg ik in plaats daarvan een glas champagne van de ober, ‘Omdat ik echt vrouwen bewonder die alleen uit eten gaan.’ Nou, heb je ooit! God, New Yorkers zijn zo aardig.

Dan weer terug naar de metro. Ik stap een halte eerder uit dan de mijne om door de donkere drukke straten van New York te lopen. Geloof me, je krijgt gewoon nooit genoeg van deze plek.

Maandagochtend was natuurlijk van Bill Cunningham, waar ik jullie gister al in geuren en kleuren over heb verteld. Toen John me na het bezoek aan het appartement van Bill had laten zien, zette hij me met de taxi af bij mijn hotel, en eenmaal daar voor de deur wist ik echt niet wat ik met mezelf áánmoest van opwinding.

Hoewel ik het altijd heerlijk vind om alleen op reis te gaan wilde ik nu echt dolgraag de Amayzine-redactie op kunnen rennen om hysterisch te vertellen over OMG BILL ARCHIEVEN REDACTIE ALLES OMG AARGHHH. In plaats daarvan brul ik onze WhatsApp group vol en rook drie sigaretten achter elkaar, wat bijna hetzelfde effect heeft. Ook gooi ik het OMGOMGJHSEHWDNJWEBDHEBDEOMG verhaal in de appgroep die ik met mijn vader en zusje heb, waarop mijn zusje zegt “Sorry maar ik weet niet wie dit is.” En dat is dan precies de relativering die je nodig hebt. Hoe dan ook, ik ging even naar de hotelkamer voor een oplaadmoment van telefoon en laptop, en neem nogmaals alle foto’s van die ochtend door.

Als ik weer tot rust ben gekomen en May even heb gesproken en dus goddank het hele verhaal in het echie kon vertellen, ga ik richting metro. Want via Instagram zag ik een foto van de mooiste versie van mijn ultieme lievelingslunch: ei, avocado en gerookte zalm. Eet ik serieus elke dag. Egg Shop NYC heette de tent, en gelegen in NoLIta ook helemaal geen verkeerde plek om heen te gaan. Gelukkig stond er geen teleurstelling op te wachten, het was echt, écht het allerlekkerste ooit.

Dan is het al bijna 5 uur en wandel ik een paar straten verder naar Café Select, waar ik een afspraak heb met topmodel Cato van Ee. Ik had haar nog nooit ontmoet maar we hebben duizend gemeenschappelijke vrienden en groeiden in dezelfde buurt op, dus het moest maar eens van een ontmoeting komen. Een deel ervan ga je teruglezen hier op de site, maar voor nu zal ik vertellen dat Cato écht ontzettend leuk, knap en reuze gezellig is.

Daarna wandel ik wat rond en ga per ongeluk naar binnen bij J.Crew, waar ik nog per ongeluk twee beeldige kasjmier truitjes koop. Maar allebei in super duper sale dus technisch gezien heb ik geld verdíend. Verder wandelend kom ik bij Balthazar, een iconisch restaurant waar ik nog nooit geweest was dus ik dacht, hé, het is etenstijd, ik heb honger en vooral zin in wijn, dit is een goed idee.

Aan een te leuk klein tafeltje met uitzicht op de hele zaak at ik fantastische “roasted chicken breast with creamy polenta, broccoli rabe and fig jus” met een fantastisch glas (veel te dure) witte wijn.

Ik klapte m’n laptop open en schreef het verhaal over Bill, en als ik de rekening vraag krijg ik in plaats van de rekening een glas champagne van de ober. “Because I really admire women who go out for diner alone.” Wel heb je ooit! God wat zijn New Yorkers toch aardig.

Daarna wandel ik weer naar de metro, stap een halte eerder uit dan “mijn” halte om zo nog wat te kunnen lopen door een donker druk nachtelijk New York. Want echt geloof me, daar krijg je gewoon nooit genoeg van.