Oh god, ben ik een snob?

Sinds alleen reizen voor de eerste keer twee jaar geleden, slapen in jeugdherbergen en kamperen in de modder in Mongolië, heb ik ontdekt dat dit een geweldige snob of verwende prinses verdediging is. Natuurlijk maak je me gelukkig met een luxe hotelbed of een koud glas champagne maar ik zou net zo vrolijk zijn met slapen in een hostel of een biertje in de bar. Maar afgelopen weekend ontdekte ik enkele verleidelijke undercover feiten die me stil deden staan, waardoor ik me afvroeg: “jezus ben ik een snob?”

Zaterdag had ik diner met vrienden. Daarna namen een vriend en ik de bus en de trein terug naar huis. Na slechts vijf minuten bij de bushalte was ik klaar om een taxi te bellen. Rondhangen bij een stomme booth om 12.30 AM, ijskoud, doet me niets. Ik gebruik zelden het openbaar vervoer, ik ben het type persoon dat Amsterdam alleen verlaat via Schiphol, en als ik de stad verlaat gaat alles mis. Niet alleen in Amsterdam maar in New York en Londen ook.

Ik gebruik zelden het openbaar vervoer, ik ben het type persoon dat Amsterdam alleen verlaat via Schiphol.

Vooral Londen overigens, en dit gebeurt voornamelijk als ik met Jet ben. Tijdens onze Fashion Week reizen hebben we de metro- en buslijnen netjes in kaart gebracht, maar bij elke gelegenheid misten we de bus, of eindigden we aan de verkeerde kant van het metroplatform, en zochten we een taxi om ons eruit te helpen. Duur. Toen we in Antwerpen de verkeerde kant op gingen, keerden we weer om en liepen nog eens 20 meter voordat ik vroeg: “taxi?” en Jet zei “god ja!” We konden er geen vinden, dus uiteindelijk moesten we toch helemaal naar het station lopen, maar de intentie was er.

Toen was er de keer dat bouwvakkers begonnen met werken in mijn gebouw, wat betekende dat ik mijn hele huis en al mijn kleren en schoenen moest opruimen. Ik ging naar de winkel voor dozen en het duurde niet lang voordat ik me realiseerde dat ik er niet genoeg had (of ik heb te veel spullen, hoe dan ook dat is nu niet het probleem). Ik ontdekte dat schoenendozen perfect kunnen functioneren als mini-verhuisdozen. Ik had nu dozen van Giuseppe Zanotti, Céline, Isabel Marant, Rupert Sanderson en L.K. Bennett vol met rommel, goed gedaan. Maar op de Snob-schaal staat het behoorlijk hoog.

Het hoogtepunt was die ochtend. Aangezien mijn huis minstens twee weken onbewoonbaar zou zijn, moest Disco, mijn kat, op logeerpartij. Om logistieke redenen die te ingewikkeld zijn om uit te leggen, bleef ze bij Jet en verbleef ik ergens anders. Haar reistas bevat haar favoriete deken, de stofzak die ik ooit kreeg bij mijn Chloé Paraty (de Snob-schaal trilt nu hevig). Heb je ooit een kat, een kattenbak en tassen vol kattenvoer en speelgoed op een fiets vervoerd? Juist. Dus bestelde ik een taxi, laadde al mijn katten spullen en Disco in en we gingen naar Jet’s huis (de Snob-schaal is nu paars).

Dus je hebt een kat die van Chloé stofzakken houdt, je neemt een taxi nadat je al je spullen in schoenendozen hebt ingepakt, nou dan, dat valt niet te ontkennen, ik Liesbeth, verdomme, moet een beetje een snob zijn.