Laten we beginnen met het belangrijkste nieuws van de dag: ik heb momenteel € – 234,12 op mijn bankrekening.
En dat is niet veel.
We kunnen hier allemaal zitten en erom lachen, HAHAHA, kijk naar haar banksaldo, ze is blut, HAHAHA, maar de situatie is natuurlijk bitter. Ik kan zelfs mijn basisbehoeften niet kopen, zoals een nieuw paar schoenen. Neem deze versierde fluwelen loafers van Giuseppe Zanotti bijvoorbeeld. Ik kan ze me niet veroorloven. Niet nu, niet morgen, en daarna zijn ze waarschijnlijk toch uitverkocht. Het is een schande. Ik bedoel, iedereen heeft een goed paar loafers nodig, toch?
Hoe dan ook: ik heb besloten dat deze situatie moet stoppen. Bovendien is het niet de eerste keer dat ik in de min sta. En dus heb ik afgelopen week besloten om mijn financiën onder de loep te nemen om te zien waar mijn geld naartoe verdwijnt. Begrijp me niet verkeerd, ik vond het vreselijk om dit te doen en er zijn minstens honderd andere dingen waar ik liever mee bezig zou zijn. Zoals een visgraatvlecht laten maken bij een te dure kapper / naar de spa gaan in een 5-sterrenhotel / te veel flessen wijn drinken en dan naar de sportschool gaan de volgende ochtend uitslapen tot het laat genoeg is om afhaalmaaltijd te bestellen voor het diner. Hoe dan ook, de lijst is lang, dus terug naar mijn financiën. Het was misschien geen leuke activiteit, maar het was zeker een eye-opener. Want DIT is wat ik zag: driehonderd pintransacties (elk ongeveer 4 euro) voor lattes. Geweldige romige, vette lattes. Eén in de ochtend en af en toe één in de middag. Gewoonlijk gecombineerd met iets zoets of een broodje.
”Gelukkig ben ik niet hun enige slachtoffer.”
Gelukkig ben ik niet hun enige slachtoffer. Er is zelfs een wetenschappelijke naam voor dit fenomeen: de latte-factor. En dat maakt het een stuk minder eenzaam. Hoe werkt het? Het is eigenlijk heel eenvoudig en logisch. Je geeft een groot deel van je salaris uit aan koffie hier en daar. Het is, vooral in grote steden, een onderdeel van je dagelijkse gewoonten om naar koffietentjes te gaan voor een kopje joe. Maar wees voorzichtig, want het zijn de kleine bedragen die je in de problemen brengen. Stel je dit voor: je koopt elke dag een middelgrote latte die je ongeveer €3,65 kost. Dat is ongeveer €25 per week. En dat is exclusief de broodjes, croissants en gezonde koekjes. Bovendien zijn lattes calorie-bommen en afhankelijk van de grootte van je koffie, ligt je calorie-inname ergens tussen de 100 en 240.
Kortom: geen koffie meer! Er wacht een nieuw leven op me! Waarin ik dun en rijk zal zijn! Wacht maar af!
Je caffè latte is stiekem een fikse financiële strop
Om maar met het belangrijkste nieuws van vandaag te beginnen: er staat momenteel € – 234,12 op mijn rekening.
Dat is inderdaad niet veel.
En dan kunnen we hier natuurlijk heel lacherig over gaan doen met z’n allen, HAHAHA, check dat saldo, die is vet blut, HAHAHA, maar eigenlijk is het natuurlijk bittere ernst wat hier de klok slaat. Ik kan namelijk niet eens in belangrijke basisbehoeften als nieuwe schoenen voorzien. Neem nou deze versierde fluwelen loafers van Giuseppe Zanotti. Kan ik dus niet kopen. Nu niet, morgen niet, en daarna zijn ze natuurlijk uitverkocht. Het is een gotspe. Ik bedoel, ieder mens heeft een fatsoenlijk paar loafers nodig, of niet dan.
Hoe dan ook: ik heb besloten dat deze situatie moet stoppen. Het is bovendien niet de eerste keer dat ik flink in de min sta. En dus ben ik afgelopen weekend eens even in mijn uitgaven gedoken. Begrijp me niet verkeerd, dat vond ik heus allerminst leuk. Er zijn namelijk echt honderdduizend leukere dingen te bedenken om te doen in het weekend. Men neme: een visgraatvlecht laten maken bij een belachelijke topkapper / naar de spa gaan in het Conservatorium Hotel / borrelen met asociaal lekkere wijn en de volgende ochtend to the gym uitslapen tot het tijd wordt om avondeten te bestellen. Enfin, het is te veel om op te noemen, terug naar het fiscale onderzoekje. Het was dan weliswaar niet heel gezellig om te doen, het was wél extreem verhelderend. Want DIT zag mijn oog: driehonderd pintransacties van (ongeveer) 4 euro, allemaal uitgegeven aan lattes. Heerlijk schuimende, vettige lattes. Eentje in de ochtend en af en toe ook nog eentje in de middag. En regelmatig neem ik er ook nog iets lekkers of een lunchbroodje bij.
”Gelukkig ben ik niet het enige slachtoffer”
Gelukkig ben ik niet het enige slachtoffer. Het heeft zelfs een wetenschappelijke naam: de latte-factor. Dus dat voelt gelukkig al wat minder eenzaam. Hoe het werkt? Eigenlijk is het verbluffend simpel en logisch. Je geeft ongemerkt heel snel een flinke bak geld uit aan een koffietje hier en een koffietje daar. Het is, vooral in de grote steden, voor veel mensen een dagelijkse gewoonte geworden om iedere dag even ergens een koffie te halen. Maar daar moet je dus wel een beetje mee opletten. Want juist omdat het kleine bedragen zijn, onthoud je dit soort uitgaven minder goed (zo lees je ook op het Nibud.) Er ‘lekt’ op deze manier een hoop geld weg. Stel: je koopt iedere dag een latte medium van pakweg €3,65, dan komt dat al neer op ruim 25 euro per week. En dan tel ik de broodjes, croissantjes en healthy koeken niet eens mee. Bovendien is het aantal calorieën van een latte ook best flink: afhankelijk van de grootte zit je tussen de 100 en 240.
Kortom: weg met al die koffies! Er wacht een nieuw leven! Waarin ik rijk en dun zal zijn! Wacht jij maar eens af! En ja, daar moesten allemaal uitroeptekens achter.
