Afgelopen vrijdag was mijn eerste dag op het Amayzine hoofdkantoor in Amsterdam, waar de ene mooie tas na de andere het kantoor binnenkwam. Elke had haar Céline geïnspireerde tas au naturel naast zich op een stoel. May-Britt kwam binnen met haar klassieke Chanel en sales director gooide haar Balenciaga op de tafel naast haar. “De tas moet wel een beetje leven.” En ik? Ik wist niet waar ik de mijne moest verstoppen.
Oké, hier is mijn bekentenis. Ik heb geen designertas. Daar. Nu weten jullie het. Ik wil niet zijn zoals Kiki en mijn geheim zo lang mogelijk verbergen (je weet wel, de Parijs debacle). Niet alleen slaat mijn hart een extra slag van designer schoonheid (want ik moet er nu een hebben) maar het is ook een welkome aanvulling op mijn garderobe. Dit betekent: tijd om die voor- en nadelenlijst in mijn leven toe te voegen.
Waarom ik designer zou moeten gaan:
Omdat ik een ultra zachte, intens goed ontworpen, altijd verbluffende vriendin wil. Klinkt logisch. Het maakt eigenlijk niet eens uit hoe je 's ochtends uit bed komt, want mensen zullen toch naar je tas kijken in plaats van naar jou.
Het upgrade je. May-Britt had ooit een sollicitatiegesprek met een Birkin en we weten allemaal hoe dat ging. Praat over slimme investeringen voor de toekomst.
En het is niet alleen een investering. Ik bedoel, als je vriendin Chanel heet en alleen woont op nummer 2.55. Ze is een schoonheid waar je nooit afscheid van wilt nemen en veroudert als een goede wijn. Haar waarde stijgt met zeventig procent. Ze-ven-tig. Zie je, dat is het soort vriendschap dat je wilt.
Toen ik in Dubai was, liep ik rond in de Cartier winkel met ongeveer tien beveiligingsmensen. Ik maakte oogcontact met de Tank, zucht, en het leek alsof de beveiligingsagent bijna zijn hoofd wilde schudden uit medelijden omdat hij wist dat er geen kans was dat ik het ooit mee naar huis zou nemen. Maar geef me een break, toch? Alles wat ik wil is daar op een wolk van blijdschap naar buiten lopen met een belachelijk dure tas, piccolo flesjes champagne om de aankoop thuis te vieren.
”Oké, hier is mijn bekentenis. Ik heb geen designertas.”
En waarom ik misschien moet wachten:
Ik kan niet kiezen. Ik heb zoveel liefde voor alle Céline Trio Bags en Chloé Drew's, maar heb je gezien hoeveel je er eigenlijk in kunt stoppen? Hell no dat ik al mijn rommel daarin kan dragen. Ik heb groot nodig. Zoals 13 inch voor mijn MacBook groot. Oh mijn, ik praat in termen van Apple producten voor mijn tas.
De grote vraag is natuurlijk hoeveel je moet betalen voor je nieuwe beste vriend. Soms is het evenveel waard als een weekendje weg, of een vliegticket naar de andere kant van de wereld. Of een week (of drie) in de zon met cocktails en heerlijk eten. Beslissingen mensen, beslissingen.
Last Friday was my first day at the Amayzine HQ in Amsterdam at which one pretty bag after another made it’s way into the office. Elke had haar Céline-achtige au naturel op een stoel. Bij May krijgt de mattelassé van Chanel een mooi plaatsje op de hoek van haar bureau en sales director Daniëlle smijt haar Balenciaga achteloos op de grond. “Ik moet er wel mee kunnen leven.” En ik? Ik durf niet.
Oké, ik knal ‘m er gewoon uit die confession. Ik heb geen designertas. Zo, dan weten jullie dat. Hoef ik niet net als Kiki mijn grote geheim weken te bewaren (je weet wel, Parijs). Mijn hart slaat niet alleen een roffeltje sneller van dé tas (want die moet ik dus), maar ook van de pas (want de tas vraagt dan wel om klinkende munten). Dat roept om een heel overtuigend lijstje waarom ik het vooral wel moet doen. En vooruit, misschien heel kort wat puntjes tegen om mijn geweten te sussen.
Ja, dat moet ik vooral wél doen:
Omdat ik ook zo’n ultrazachte, intens mooi afgewerkte, altijd knappe vriendin wil. Lijkt me logisch. Maakt het ook meteen helemaal niets meer uit hoe je die ochtend je bed uit struikelt, want niemand heeft oog voor jou. Alleen nog maar voor haar.
Het geeft je een upgrade van heb ik jou daar. May ging solliciteren met een Birkin en we weten allemaal hoe dat afliep. Over een bloedserieuze investering in mijn toekomst gesproken. Kan ik toch niet zomaar naast me neerleggen?
En het is ook écht een investering. Tenminste, als je vriendin Chanel heet en op nummer 2.55 woont. Dit is zo’n schat die je door de jaren heen alleen maar meer waard wordt. Zeventig procent om precies te zijn. Ze-ven-tig. Kijk, dat is pas vriendschap. Voor zo’n investering heb ik die verhitte kerels op de beurs helemaal niet nodig. Ha.
In Dubai liep ik, samen met m’n tien vrinden van de security, een rondje door de Cartier-winkel. Ik lonkte wat naar de Tank, zucht, en de bewaker schudde nog net niet uit medelijden met z’n hoofd. Jaha, ik weet heus dat die niet mee naar huis gaat. Maar give me a break, toch? Ik wil dus op wolken die winkel uit, met een belachelijk luxe tas die dichtgebonden is met het mooiste lint, een piccolo flesje champagne om thuis de aankoop te vieren en deuren die voor me openzwiepen.
”Oké, ik knal ‘m er gewoon uit die confession. Ik heb geen designertas”
En, waarom ik misschien nog even moet wachten:
Ik kan niet kiezen. Alleen maar liefde voor Célines Trio Bag en Chloés Drew, maar heb je serieus gezien wat een meuk ik iedere dag in mijn tasje prop? Hell no dat dit past in zoiets moois. Groot dus. En doe dan ook meteen maar groter dan 13 inch. Oh my, ik praat in inch-maten over tassen. Mag vast niet.
Het is natuurlijk de vraag wat je moet neertellen voor je new best friend. Toch zit je al snel op een serieus weekend weg, een vliegticket naar de andere kant van de aardbol, een week (of drie) in de zon met cocktails en belachelijk lekker eten. Afwegingen mensen, afwegingen.
Mijn saldo. Punt. Ik denk dat zo’n huishoudboekje toch handig, wat zeg ik; essentieel is voor in mijn nieuwe tas. Oh, dacht ik dat nou of zei ik dat hardop?
