Fashion

WAT DRAAG JE NAAR EEN BOEKPRESENTATIE

En hoe May-Britt bijna een mode-nachtmerrie had

Gisteren was een dag die volledig gewijd was aan onze geweldige lifestyle redacteur Jet. Haar boek (dat, wanneer vertaald van het Nederlands naar het Engels, ‘Jet’s Book’ heet – heel duidelijk en heel beknopt) werd uitgebracht. Ik was al ongelooflijk trots op haar toen ze me een WeTransfer met de PFD van haar boek had gestuurd, maar het eindelijk kunnen vasthouden en door de pagina's kunnen bladeren, is een nog blijer gevoel.

Het voelde een beetje alsof ze ging trouwen, dat zei ik gisterenmorgen tegen haar aan de telefoon. Iedereen leeft toe naar dat ene moment, iedereen die belangrijk is in je leven komt samen en ja, om bij de moraal van dit verhaal te komen, iedereen kleedt zich in hun beste outfits.

Nu wil ik altijd iets dragen waardoor mensen denken dat ik zeker de tijd heb genomen om na te denken over wat ik zou moeten dragen, maar wanneer Jet, onze Jet, mijn Jet, haar allereerste boek uitbrengt, dan wil je meer doen dan alleen goed uitzien. Vooral als je toevallig de gelukkige bent die het eerste exemplaar mag ontvangen.

Jet vroeg me of ik hier ergens eind vorig jaar voor openstond, dus je zou denken dat ik genoeg tijd had om na te denken over wat ik zou dragen en dat deed ik. Wat ook resulteerde in behoorlijk wat winkelen. Wat het weer ook was, ik had een geschikte boekpresentatie slash ontvang het eerste exemplaar jurk nodig. En ik had de week voor de presentatie vrij, dus genoeg tijd om te winkelen.

“Ik had mijn scheermes achtergelaten in het strandhuis en ik kon de stoppels voelen”

Maar toen leek het ineens alsof het zomerweer de overhand nam in Nederland en bevond ik me voor een week in een strandhuis. Met veel wijn en gin tonics en chips en gefrituurde vis. Zonder spiegel. Ik kon niet eens controleren of ik was aangekomen (heb je ooit iets gezien om jezelf te wegen op het strand?) en ik kon 's nachts niet slapen omdat ik dacht dat er geen manier was dat ik in een van de jurken die ik had gekregen zou passen.

Zodra ik thuis kwam, controleerde ik meteen of ik alle ritsen en knopen kon sluiten. En gelukkig kon ik dat. Probleem nummer één was afgevinkt. Maar toen kwam het scheer-dilemma. Ik had mijn scheermes achtergelaten in het strandhuis en ik kon de stoppels voelen. Panty's waren absoluut geen optie aangezien de temperatuur hoog zou zijn, maar gelukkig voor de Philips Lumea (mijn redder in nood) die me heeft geholpen om praktisch haarloze benen op mijn onderbenen te krijgen. Probleem nummer twee aangepakt.

En om eerlijk te zijn, mijn kast was al gevuld met geweldige opties van jurken om te dragen. Een prachtige zwart-witte jurk van Claes Iverson, een roze 3D-achtige jurk die ik vorig jaar droeg toen ik voor Holland’s Next Top Model werkte en een Dolce & Gabbana jurk. Ik dumpte ze allemaal in een tas achterin mijn auto, nam zes paar schoenen mee en samen met Jet besloten we wat ik zou dragen.

“Ik dumpte ze allemaal in een tas, nam zes paar schoenen mee en samen met Jet besloten we wat ik zou dragen”

Toen ik op kantoor aankwam, was ik overspoeld met dingen om te doen (vanwege mijn weekje weg), ik had blijkbaar een afspraak waar ik niets van wist, ik moest een paar zakelijke voorstellen versturen en ik zou onze Renault Talisman moeten omruilen voor een Renault Mégane. Daarover hoefde ik me geen zorgen te maken, iemand zou het voor me regelen. En zo kon ik weer ademhalen. Totdat ik bijna stikte in mijn caffè late (wat ook een heel slecht idee blijkt te zijn) toen ik me realiseerde dat al mijn kleren die ik voor de avond nodig had in de achterkant van de Talisman zaten. En oh mijn god, die auto was nu op weg naar een reisjournalist die ermee door Italië zou toeren. Met Mijn Kleren. En Schoenen. En Makeup. Oh jongens, dit was vreselijk. Ik belde mijn collega Theo maar kreeg zijn voicemail. Dus stuurde ik hem een WhatsApp-bericht, maar de Wifi werkte niet, dus het bericht werd niet verzonden. De zenuwen begonnen op te spelen. Dus belde ik een andere collega die bij Theo was. Geen reactie.

Zodra Theo weer op kantoor verscheen, barricadeerde ik hem. Waar waren mijn kleren? Waar was de Talisman? We moesten het traceren. Hij moest het voor me terughalen.

“Oh May, ik heb je kleren op de kapstok in de hal gehangen. Ik heb ze eruit gehaald terwijl ik de auto aan het schoonmaken was voordat we hem zouden omruilen voor de andere.” Theo, mijn held.

Alles is goed, komt goed.