Ik schrijf dit boven de Atlantische Oceaan, ergens tussen Toronto en Amsterdam. Ik was uitgenodigd door Air Canada om een weekje te spelen in de provincie Ontario en… Ik heb al gerapporteerd over de eerste twee dagen hier..
Dinsdag begonnen we als echte toeristen in een hop-on-hop-off-dubbeldekkerbus. Ik heb twee uur op dat ding door de stad gereden, ik weet dat 80% van jullie me uit zal lachen, maar ik zal je vertellen dat ik me echt vermaakt heb, ik hou van dubbeldekkerbussen. Na de busrit gingen we naar het ROM, het Royal Ontario Museum, dat is niet mijn kop thee. Over het algemeen vind ik musea best interessant, maar hier hadden ze een tentoonstelling van oude stenen, fossielen en vitrines vol met munten en andere triviale items. Bovendien was de hele opzet verwarrend voor mij en na een paar keer verdwaald te zijn, besloot ik dat het genoeg was en stak de straat over naar Starbucks voor een shot gratis Wi-Fi. Een uur later ontmoette ik mijn groep en gingen we verder met een stadswandeling.
Dat is het moment waarop ik Toronto echt leuk begon te vinden. Er zijn zoveel verschillende gebieden, elk met hun eigen unieke sfeer, de mensen zijn aardig en ontspannen, de huizen zijn mooi en de straten schoon. Na de wandeling keerde ik snel terug naar mijn hotel voor twee uur om aan mijn Macbook te werken en voor ik het weet is het zes uur en gaan we naar de lobby, ons ontmoetingspunt. We hebben een avondprogramma: een honkbalwedstrijd in Rogers Stadium.
Het thuisteam van Toronto, de Blue Jays, speelt. Degenen onder jullie die de afgelopen zes maanden hebben opgelet, weten dat ik niet de grootste sportfan ben.. Ik doe zelf geen sport vanwege een gebrek aan discipline en kijk niet vanwege een gebrek aan wil. Voetbal kan me gestolen worden; zelfs tijdens het WK heb ik geen enkele wedstrijd gekeken. Daarom was het laatste wat ik verwachtte dat deze honkbalwedstrijd het hoogtepunt van mijn reis zou worden.
Maar dat had ik niet verwacht. Op het moment dat we dichter bij het stadion kwamen, begon ik het leuk te vinden, al die fans in blauwe T-shirts, de spanning in de lucht, alles. Ik besloot all-in te gaan en kocht een grote schuimhand, schreeuwend BLUE JAYS BLUE JAYS totdat ik begon te geloven dat ik een echte fan ben. Ondertussen kijkend naar de wedstrijd heb ik geen idee waar het allemaal om draait, zelfs niet nadat het me drie keer is uitgelegd. Maar dat maakt niet uit, want man oh man, wat heb ik een goede tijd gehad. Voortaan ben ik een honkbalfan.
De volgende ochtend verlieten we Toronto en gingen we noordwaarts naar Algonquin Park. Een park ter grootte van Nederland blijkbaar. Er staat een kanotocht op het programma, maar bij het binnenrijden van het park horen we dat het misschien geannuleerd wordt. Donkere wolken verzamelen zich boven ons hoofd en de wind komt sterk en snel op, wat de vogels wegjaagt. Wat begint als een motregen verandert in een regenstorm en uiteindelijk hagel met stenen ter grootte van druiven die naar beneden komen. De buschauffeur stopt omdat het onmogelijk is om de weg te zien en we kunnen nauwelijks met elkaar praten door het lawaai van de hagelstenen die op het dak van de bus slaan.
Naast de hagel en regen zijn er serieuze tornado-waarschuwingen. We stoppen de bus en gaan een bezoekerscentrum binnen, onze gids vertelt ons om uit de buurt van de ramen te blijven. Voordat ik naar haar luister, maak ik snel een foto door het raam en zie inderdaad een donkere draaiende vorm in de verte ontstaan.
We wachten tot het ergste voorbij is en de bus brengt ons naar de plek waar we de nacht willen doorbrengen: Deerhurst Resort. Een groot resorthotel waar een paar jaar geleden de G8-top werd gehouden en Obama en Merkel in deze bedden sliepen.
De volgende ochtend lijkt de lucht helder. Maar verwijzend naar de gebruikelijke grap van de Canadezen: “Als je het weer niet leuk vindt, wacht dan gewoon 10 minuten, want het zal dan helemaal anders zijn.” Gelukkig blijft het droog en stappen we weer in de bus voor een tweede poging om het water op te gaan.
We hebben het gedaan. We kanoën over meren en rivieren, langs watervallen en tientallen beverhuizen en komen uiteindelijk weer terug waar we begonnen. We hebben iets meer dan 2 uur om te vullen en gaan naar een gigantisch winkelcentrum/outlet waar ik maar één paar witte Vans koop, zo gecontroleerd. Een beetje slaperig komen we aan op de luchthaven, gaan door de beveiliging en douane en schuiven dan het grote Air Canada-vliegtuig in waar ik dit schrijf.
Ik had hoge verwachtingen van Canada en de meeste zijn uitgekomen. De Niagara Falls zijn buiten deze wereld. Toronto heeft dezelfde warme blije vibe als San Francisco, de natuurlijke omgeving is ongeëvenaard en de mensen zijn intens vriendelijk en warm. Ik begrijp niet waarom ik nog nooit eerder in Canada ben geweest, maar ik kan je met zekerheid zeggen dat het niet de laatste keer zal zijn, want ik heb een smaak te pakken voor meer. Veel meer.
I’m writing this above the Atlantic Ocean somewhere between Toronto and Amsterdam. I was invited by Air Canada to play around in the province of Ontario and how the first two days were verlopen I told you here already.
The next morning was Tuesday, and that day we started as real tourists on a hop-on-hop-off double-decker bus. For two hours on that thing through the city, I know that 80% of you will laugh at me but I will tell you, I happen to really like double-decker buses. After the bus we go to the ROM, the Royal Ontario Museum, but that is not my cup of tea. Look, I find a lot of museums interesting, but here there were old stones, fossils, display cases full of coins and other junk and besides I didn’t understand a thing about the layout of the museum so I kept getting lost and then decided that it was enough – so I went to the Starbucks across the street for a shot of wifi. An hour later I meet my group again and we set off on a walk through the city.
It is then that I really start to like Toronto. There are so many different neighborhoods, each with a totally different atmosphere, the people are so nice and relaxed, the houses are beautiful and the streets are clean. After the walk I hurry back to the hotel for a little two hours behind my MacBook to work and then it is already 18:00 and we gather in the hotel lobby. Because there is still an evening program: a baseball game in Rogers Stadium.
The Blue Jays are playing, the team from Toronto. Anyone who has been paying attention in the past year and a half knows that I am not necessarily the most sporty of the editorial team. For doing sports myself, I have too great a lack of backbone and for watching other sports, I don’t have the will. Football for example can be banned for all I care and even with the World Cup, I have no problem not watching a single match. I didn’t really expect that this baseball game would become a highlight of my trip.
But little did I know. As we approach the stadium, I actually start to like it right away, all those people in blue shirts, the excitement that hangs in the air, everything. I decide to go all-in and buy a foam hand and shout BLUE JAYS BLUE JAYS until I almost start to believe that I am really a fan. Meanwhile, I don’t understand a thing about the whole game, not even when it is explained to me three times, but that doesn’t matter. Of course, I manage to cheer for the wrong team once, but that doesn’t matter either, because man man man, what a lot of fun I had. From now on I am a baseball fan.
The next morning we leave Toronto again and drive a little further north to Algonquin Park. Don’t think of a park like Vondelpark, we are talking about a park that is about the same size as the Netherlands. A canoe trip is on the agenda, but as we enter the park, it turns out that it probably won’t go ahead. Thick dark clouds are gathering above our heads, the wind is picking up and the birds are flying away. What starts as rain develops into a huge downpour and eventually even hailstones the size of grapes come down. The driver has to stop the bus because he can no longer see the road and we can hardly talk to each other because of the loud noise of the hail on the roof of the bus.
In addition to rain and hail, there is more trouble, because there are serious tornado warnings. We stop the bus, go into a visitor center and our guide advises us to stay away from the windows. Before I listen to her, I quickly take a picture through the window and indeed, a kind of big angry eye seems to be forming in the distance.
We wait until the worst part is over and then we get back on the bus towards our last overnight place: Deerhurst Resort. A fairly large resort hotel where the G8 Summit was held a few years ago, and thus also offered a bed to Obama and Merkel.
The next morning the sky seems reasonably calm. But, as Canadians like to joke, “if you don’t like the weather, just wait 10 minutes, cause it will be completely different by then.” Luckily it stays dry so we get back on the bus and make a second attempt to hit the water.
And we succeed. We canoe over lakes and rivers, past a waterfall and dozens of beaver homes and eventually come back to the starting point. And then it is really almost time to go to the airport. We have a little over 2 hours left and fill that with a visit to a gigantic shopping mall/outlet, where I don’t buy more than a pair of white Vans. So controlled. Half asleep we arrive at the airport, go through security and customs and then slide into the big Air Canada plane, where I am currently writing this.
I had high expectations of Canada and it turned out to be very much the case. The Niagara Falls are out of this world, Toronto has the same warm happy vibe as San Francisco, nature is unparalleled and the people are intensely friendly and warm. I don’t understand why I had never been to Canada before, but I am quite sure that this will not be the last time, because it tastes enormously and incredibly for more. Much more.
